Postanowienie II AKzw 629/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 629/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Wojciech Zaręba Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Leopolda Piętala prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie B. C. skazanego za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 3 pkt. 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 5 maja 2014 r. w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 §1 k.p.k. i art. 636 §1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od skazanego B. C. kwotę 20 zł (dwadzieścia złotych) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu wydatków postępowania odwoławczego. U z a s a d n i e n i e Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Za chybiony należało uznać zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut taki nie może się przecież sprowadzać – jak to czyni skarżący – do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień dopuścił się Sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego. Sama tylko odmienna ocena materiału dowodowego, nie świadczy, że dokonując tych ustaleń Sąd popełnił błąd. Dla skuteczności zarzutu błędu, niezbędne jest bowiem wykazanie nie tylko wątpliwości, co do ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd, ale także konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się Sąd. Skarżący zaś w istocie ograniczył się jedynie do polemiki w ustaleniami Sądu I Instancji. Podkreślić należy, że udzielenie warunkowego zwolnienia jest możliwie jedynie wówczas, gdy spełnione zostały warunki formalne, określone w art. 78 k.k., 79 k.k., ewentualnie – jak w sprawie niniejszej - w art. 155 k.k.w. oraz zachodzi dodatnia prognoza społeczno- kryminologiczna odnośnie zachowania skazanego po opuszczeniu zakładu karnego. Sąd może bowiem udzielić warunkowego zwolnienia, gdy postawa skazanego, umożliwia postawienie takiej prognozy społeczno - --- STRONA 2 --- kryminologicznej, która uzasadnia przekonanie, że skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności, że nie popełni ponownie przestępstwa - art. 77 § 1 k.k. Jednocześnie analiza okoliczności wymienionych w art. 77 § 1 k.k., prowadzi do wniosku, że nawet przy spełnieniu wszystkich wymogów, udzielenie warunkowego zwolnienia jest zawsze fakultatywne. Rozważając okoliczności wpływające na decyzję o warunkowym zwolnieniu, Sąd Okręgowy w Lublinie uznał, że wobec skazanego zachodzi przesłanka formalna określona w art. 155 § 1 k.k.w., lecz nie można wyprowadzić pozytywnej prognozy kryminologiczno- społecznej w stosunku do niego. Stanowisko to należy podzielić. Proces resocjalizacji skazanego nie został ukończony. Podkreślić należy, ze zachowanie skazanego w warunkach izolacji było poprawne, ale zaledwie przeciętne. Wobec przełożonych skazany prezentował postawę regulaminową, w gronie osadzonych funkcjonował bezkonfliktowo, nie był karany dyscyplinarnie, ani nie otrzymał nagród regulaminowych. W warunkach izolacji skazany przebywał zaledwie 7 miesięcy. Pomimo więc niewątpliwie pozytywnych aspektów w zachowaniu skazanego w okresie po opuszczeniu zakładu karnego (co jest przecież obowiązkiem każdego człowieka, nie zaś szczególnym osiągnięciem), nie sposób przyjąć, że zmiany w jego postawie mają charakter utrwalony. Wbrew stanowisku skarżącego, przy formułowaniu prognozy co do przyszłego zachowania skazanego, nie sposób pominąć okoliczności związanych z charakterem popełnionego przez niego przestępstwa zgwałcenia, z którego wynika znaczny stopień demoralizacji skazanego. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie można jednoznacznie przyjąć, że obecne poprawne zachowanie skazanego jest wynikiem stosowanych oddziaływań resocjalizacyjnych, a nie ma jedynie charakteru instrumentalnego, ukierunkowanego na uzyskanie korzystnego dla niego rozstrzygnięcia. Wymaga podkreślenia, że skazany nadużył korzystania z dobrodziejstwa instytucji przerwy w karze nie powracając po jej zakończeniu w dniu 19 kwietnia 2014 r. w terminie do zakładu karnego. Skazany ma obowiązek powrotu do zakładu karnego, bowiem fakt złożenia wniosku o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia w trybie art. 155 § 1 kkw, nie uprawnia go do niepowrotu do zakładu karnego po przerwie, a więc nie legalizuje jego przebywania na wolności. Ocena całokształtu okoliczności wpływających na decyzję o warunkowym zwolnieniu, wskazuje, że proces resocjalizacji skazanego musi być kontynuowany w warunkach izolacji penitencjarnej. Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny w Lublinie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Orzeczenie o wydatkach związanych z postępowaniem odwoławczym Sąd wydał w oparciu o art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu. 2 --- STRONA 3 --- 3