Postanowienie II AKzw 628/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 628/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie – Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Lech Lewicki po rozpoznaniu w sprawie P. N. skazanego za czyn z art. 53 ust. 2 w zb. z art. 63 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zażalenia P. N. na postanowienie Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 13 lutego 2014 roku w przedmiocie rozłożenia grzywny na raty i umorzenia kosztów sądowych na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art. 624 § 1 k.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 13 lutego 2014 roku Sąd Okręgowy w Siedlcach – na podstawie art. 51 § 1 k.k.w. w zw. z art. 206 § 2 k.k.w. nie uwzględnił wniosku skazanego w przedmiocie umorzenia kosztów sądowych oraz na podstawie art. 49 § 2 k.k.w. i art. 206 § 2 k.k.w. rozłożył P. N. płatność grzywny i kosztów sądowych w łącznej kwocie 8.000 złotych, orzeczonych wobec niego wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia (…) roku w sprawie II K (…) na 36 rat miesięcznych, płatnych od 1 marca 2014 roku. Zażalenie na to postanowienie złożył skazany, który nie precyzując konkretnych zarzutów odwoławczych, w istocie domagał się umorzenia kosztów sądowych i grzywny. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja sądu pierwszej instancji, nieuwzględniająca wniosku skazanego o umorzenie kosztów sądowych i rozłożenie ich wraz z grzywną na raty, jest słuszna. Zasadnie uznał sąd okręgowy, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione warunki o jakich mowa w art. 51 § 1 k.k.w., który poprzez odniesienie się do art. 206 § 2 k.k.w. stosuje się również do kosztów sądowych. --- STRONA 2 --- Zgodnie z dyspozycją art. 51 k.k.w., jeżeli skazany, z przyczyn od niego niezależnych, nie uiścił grzywny, a wykonanie tej kary na innej drodze okazało się niemożliwe lub niecelowe, sąd może – w szczególnie uzasadnionych wypadkach - grzywnę umorzyć w części, zaś wyjątkowo również w całości. Szczególnie uzasadniony wypadek na gruncie przepisu art. 51 k.k.w., to zaistnienie po wydaniu wyroku orzekającego grzywnę, koszty sądowe lub środek karny, takiego zdarzenia, które powoduje, że rozstrzygnięcie to staje się dla skazanego i jego najbliższych nadmiernie represyjne, niesprawiedliwe w odczuciu społecznym. Z taką sytuacją mielibyśmy zaś do czynienia, gdyby skazanego i jego rodzinę dotknęło zdarzenie nagłe, porównywalne z klęską żywiołową (np. pożar, powódź, inna katastrofa lub ciężka choroba, ciężkie kalectwo), które spowodowałoby wydatne pogorszenie sytuacji majątkowej i stanowiłoby poważne zagrożenie dla podstaw egzystencji skazanego i jego najbliższych. Taka sytuacja w przypadku skazanego nie ma miejsca, a skazany, choć powołuje się w środku odwoławczym na trudną sytuacją materialną swoją oraz jego najbliższych, tych twierdzeń w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Z akt sprawy nie wynika również, aby sprawa skazanego była kierowana do egzekucji komorniczej. W związku z powyższym umorzenie tak grzywny, jak i kosztów sądowych, nie jest w realiach przedmiotowej sprawy – przynajmniej na obecną chwilę - możliwe. Jednocześnie słusznie sąd pierwszej instancji postanowił o rozłożeniu na raty zasądzonych wobec skazanego kosztów sądowych i grzywny, gdyż jego sytuacja materialna nie pozwala na ich jednorazowe opłacenie. Poza tym dostrzec należy, że sąd rozłożył P. N. płatność tychże należności na maksymalny, bo aż 3- letni okres, uznając jego przypadek za „zasługujący na szczególne uwzględnienie”, o którym mowa art. 49 § 2 k.k.w. Mając na uwadze powyższe rozważania, sąd apelacyjny orzekł jak w pkt. I sentencji. Orzeczenie o wydatkach znajduje uzasadnienie w treści art. 624 § 1 k.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Stąd też, Sąd Apelacyjny w Lublinie, orzekł jak w części dyspozytywnej. 2