Postanowienie II AKzw 627/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wyd

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 627/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Wojciech Zaręba Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale przy udziale Leopolda Piętala Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie M. S. skazanego za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 15 kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając wniosek skazanego M. S. w przedmiocie udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy trafnie uznał, że przedstawione okoliczności nie uzasadniają jej udzielenia. Osadzenie celem odbycia orzeczonej kary pozbawienia wolności zawsze wywołuje pewne negatywne następstwa dla skazanego i jego rodziny. Sytuacja taka stanowi jednak naturalną konsekwencję izolacji więziennej. Skazany popełniając kolejne przestępstwa, winien liczyć się z tym, iż ujemne konsekwencje jego osadzenia dotkną również osoby mu najbliższe. Okoliczności, na które powołuje się skazany zarówno we wniosku o udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, jak i w zażaleniu, dotyczące chęci świadczenia pomocy finansowej bezrobotnej konkubinie oraz spłaty zobowiązań finansowych, nie upoważniają do stwierdzenia, że w odniesieniu do niego występują kwalifikowane skutki osadzenia. --- STRONA 2 --- Choć więc niewątpliwie sytuacja finansowa konkubiny skazanego w związku z jego osadzeniem pogorszyła się, to nie jest ona tego rodzaju, iż uzasadniałaby udzielenie mu przerwy w wykonaniu kary. Jest ona bowiem osobą w sile wieku (… lat) i może podjąć wszelkie kroki w celu samodzielnego utrzymywania się, lub zwrócić się o pomoc do członków rodziny. Wbrew stanowisku skarżącego, brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania spostrzeżeń kuratora zawartych w wywiadzie środowiskowym. Polemiczne zarzuty skazanego, mające podważyć wiarygodność sporządzonego na polecenie Sądu wywiadu nie mogą w żaden sposób doprowadzić do oczekiwanego przez skazanego skutku. Sąd Okręgowy prawidłowo zbadał istnienie określonych faktów dotyczących sytuacji rodzinnej i osobistej skazanego, mogących uzasadniać udzielenie przerwy. Ponadto trzeba mieć na uwadze, iż okoliczność, że skazany nie może pracować i osobiście wywiązywać się z ciążących na nim zobowiązań finansowych stanowi naturalną konsekwencję odbywania przez niego kary pozbawienia wolności. Z takimi skutkami osadzenia winny liczyć się wszystkie osoby popełniające przestępstwa. Udzielenie skazanemu przerwy z uwagi na powołane we wniosku, jak i zażaleniu okoliczności, kłóciłoby się z zasadą ciągłości odbywania kary oraz z celem i istotą wskazanej instytucji prawa wykonawczego. Jej zadaniem jest bowiem łagodzenie wyjątkowo ciężkich skutków skazania na bezwzględną karę pozbawienia wolności, nie zaś likwidacja, czy odraczanie w czasie zwyczajnych niedogodności wynikających z faktu osadzenia. W tym stanie rzeczy należało uznać, że treść zażalenia sprowadza się jedynie do polemiki z ustaleniami sądu, zaś sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego nie może prowadzić do zmiany zaskarżonego postanowienia. O wydatkach za postępowanie odwoławcze Sąd orzekł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art 1 § 2 k.k.w. uznając, iż ze względu na sytuację majątkową niezatrudnionego odpłatnie w zakładzie karnym skazanego, ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Z tych względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak wyżej. 2