Postanowienie II AKzw 625/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 625/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Wojciech Zaręba Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Leopolda Piętala - prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie M. Z. skazanego za przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 15 kwietnia 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Zażalenie jest niezasadne i na uwzględnienie nie zasługuje. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że okoliczności wskazane przez skazanego M. Z. nie są na tyle doniosłe, aby uzasadniały udzielenie mu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Powyższy wniosek, znajdujący oparcie w analizie całości zgromadzonego przez sąd I instancji materiału dowodowego, mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, odpowiada zasadom wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania i dlatego zasługuje na akceptację. Skarżący nie przedstawił wystarczających argumentów, które by go podważały. Podnoszone przez skarżącego okoliczności w postaci braku możliwości uczestniczenia w wychowaniu małoletniego syna oraz zarobkowania w warunkach wolnościowych stanowią typowe dolegliwości wpisane w istotę izolacyjnej kary pozbawienia wolności. Z takimi konsekwencjami powinny liczyć się wszystkie osoby popełniające przestępstwa i ich występowanie nie może skutkować udzieleniem przerwy w wykonaniu kary. Nie ulega kwestionowaniu fakt, że sytuacja życiowa syna skazanego pogorszyła się w związku z odbywaniem przez niego kary pozbawienia wolności, jednak sytuacja ta nie jest na tyle trudna aby uzasadniała udzielenie mu przerwy w odbywaniu kary. Przede wszystkim podkreślić należy, że chłopiec ma zapewnione miejsce zamieszkania T. i J. M., którzy sprawują nad nim opiekę w czasie pobytu ojca w zakładzie karnym. --- STRONA 2 --- Nie kwestionując złożonej sytuacji rodzinnej skazanego, związanej przede wszystkim z ograniczeniem praw rodzicielskich matki jego dzieci, podkreślić należy, że wszelkie sprawy związane ze złagodzeniem skutków jego osadzania dla członków rodziny, w tym małoletniego syna przebywającego pod jego opieką, skazany powinien zrealizować w czasie korzystania z rocznego odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności. Skazany zaś, pomimo tego, iż w zażaleniu szeroko opisuje swoją troskę o los syna, nie wykorzystał dostatecznie okresu odroczenia w celu zabezpieczenia syna na czas swego pobytu w zakładzie karnym, skoro już dwa tygodnie od daty osadzenia wystąpił z wnioskiem o udzielenie mu przerwy. Zaakceptowanie stanowiska skazanego prowadziłoby do błędnego wniosku, że jako ojciec małoletniego dziecka, które przecież stale potrzebuje opieki oraz pokrywania kosztów jego utrzymania, w bliżej określonej przyszłości nie będzie zdolny do odbycia kary pozbawienia wolności. Z uwagi na czasowy charakter przerwy, jej udzielenie stanowiłoby tylko rozwiązanie doraźne, odsuwające jedynie w czasie konieczność zapewnienia małoletniemu opieki z pominięciem osoby skazanego. Równocześnie podnieść trzeba, że obecna sytuacja rodzinna i osobista skazanego nie jest wynikiem odmowy udzielenia mu przerwy, lecz skutkiem jego bezprawnych zachowań, których logicznym i nieuchronnym następstwem jest poniesienie odpowiedzialności karnej, w tym również osadzenie w zakładzie karnym. Oczywistą konsekwencją izolacji więziennej jest pozbawienie najbliższych wsparcia ze strony skazanego. Z uwagi na trudną sytuację finansową skazanego, Sąd Apelacyjny uznał, że zachodzą podstawy do zwolnienia go od wydatków za postępowanie odwoławcze, albowiem ich uiszczenie byłoby zbyt uciążliwe. Powyższe rozstrzygnięcie uzasadnia przepis art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny w Lublinie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. 2