Postanowienie II AKzw 624/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 624/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Wojciech Zaręba Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Leopolda Piętala prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie W. T. skazanego za przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 4 marca 2014 roku o odmowie udzielenia przerwy w wykonaniu kary na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od skazanego W. T kwotę 20 zł (dwadzieścia złotych) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu wydatków postępowania odwoławczego. U z a s a d n i e n i e Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji słusznie uznał, iż eksponowane we wniosku względy natury rodzinnej nie uzasadniają udzielenia W. T. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 153 § 2 k.k.w., nie dopuszczając się przy tym błędnych ustaleń faktycznych. Do zajęcia odmiennego stanowiska nie jest w stanie doprowadzić argumentacja zażalenia. Całkowicie błędny jest zarzut naruszenia art.167 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., poprzez niedopuszczenie z urzędu dowodu z opinii biegłego psychiatry, na okoliczność potrzeby hospitalizacji żony skazanego. Przypomnieć należy, że sąd nie ma obowiązku samodzielnego ustalania istnienia przesłanek, w oparciu o które miałaby być udzielona przerwa w wykonaniu kary. Przepis art. 19 § 3 k.k.w., przenosi ciężar dowodowy w zakresie składanych wniosków o wszczęcie postępowania wykonawczego przed sądem na podmioty uprawnione do inicjowania tego postępowania. Z treści powołanego przepisu --- STRONA 2 --- wynika konieczność uzasadnienia i należytego wykazania zawartych we wniosku żądań oraz wskazania dowodów na ich poparcie. Odnosząc się do możliwości przełamania przez udzielenie przerwy w karze pozbawienia wolności, zasady ciągłości jej wykonania, wskazać należy, że ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia skazanego w zakładzie karnym musi mieć kwalifikowaną postać, tak aby w żaden inny sposób niż przez osobiste starania skazanego nie można było im zaradzić. Eksponowane przez skarżącego we wniosku o przerwę w karze okoliczności nie mają zaś takiego charakteru. Niewątpliwie sytuacja rodzinna W. T. jest rzeczywiście trudna, z uwagi na sytuację zdrowotną jego żony i córki, jednakże nie na tyle, by uzasadniała przerwanie odbywanej przez niego kary. Żona skazanego nie pracuje zawodowo i zajmuje się wychowaniem chorej na epilepsję trzyletniej córki. Zarówno żona jak i córka są objęte specjalistyczną opieką medyczną oraz pomocą finansową ośrodka pomocy społecznej. Ponadto korzysta z wsparcia swoich rodziców skazanego, którzy zamieszkują na tej samej posesji oraz dziadków. Brak również przeszkód, aby stosownego wsparcia (finansowego lub osobistego) udzielili jej również rodzice skazanego. Z powyższego wynika, że żona skazanego nie jest pozbawiona opieki innych osób, poza skazanym, które mogą jej udzielić pomocy w opiece nad dzieckiem w czasie jej ewentualnej hospitalizacji. Oczywiste jest bowiem, iż wraz z pozbawieniem wolności W. T. całość obowiązków związanych z opieką nad dzieckiem spoczęła wyłącznie na pozostających na wolności członkach jego rodziny. Podkreślić bowiem trzeba, że pozbawienie wolności jednego z członków rodziny, zwłaszcza zaś osoby młodej i zdrowej, potencjalnie zdolnej do podjęcia pracy, jaką jest skazany w sposób naturalny wymusza na pozostałych konieczność podjęcia wzmożonego wysiłku finansowego i organizacyjnego, co częstokroć musi się wiązać z pewnymi wyrzeczeniami, zmianą dotychczasowych przyzwyczajeń, stylu życia i poziomu materialnego, do którego się przywykło. Ujawnione w niniejszej sprawie okoliczności nie pozwalają jednak na sformułowanie tezy, że odbywanie przez skazanego kary powoduje zagrożenie dla podstaw egzystencji jego najbliższych. Tym samym pobyt skazanego na wolności celem realizacji wskazanych we wniosku zamierzeń nie jest bezwzględnie konieczny. Wbrew stanowisku skarżącego, trafne są również ustalenia Sądu I instancji, co do negatywnej prognozy w zakresie wykorzystania przez skazanego ewentualnej przerwy. Wielokrotność w łamaniu prawa, zmienne zachowanie w warunkach izolacji, mocne przywiązanie do zasad podkultury więziennej oraz brak powrotu do jednostki penitencjarnej po udzielonej przepustce uzasadniają przekonanie, że mógłby on nie wykorzystać udzielonej mu przerwy zgodnie z deklarowanym celem. Przedstawione wyżej racje przemawiają za trafnością zaskarżonej decyzji. Dlatego też, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, orzeczenie to należało utrzymać w mocy. Orzeczenie o wydatkach związanych z postępowaniem odwoławczym Sąd wydał w oparciu o art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Kierując się powyższymi względami Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak wyżej. 2 --- STRONA 3 --- 3