Postanowienie II AKzw 622/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wy

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 622 / 14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia SA Lech Lewicki Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada - prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie K. M. skazanego za przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 16 maja 2014 r. o odmowie udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 §1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zasądzić od skazanego K. M. na rzecz Skarbu Państwa 20 zł (dwadzieścia złotych) wydatków za postępowanie odwoławcze. U z a s a d n i e n i e Powołanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Radomiu odmówił K. M. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany, domagając się w istocie jego zmiany i udzielenia warunkowego zwolnienia (k. 24). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając wniosek skazanego o udzielenie warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego przez pryzmat --- STRONA 2 --- okoliczności określonych w przepisie art. 77 § 1 k.k. w zw. z art. 33 a ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (tekst jedn. Dz U. z 2010 r., Nr 42, poz. 960 ze zm.), sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w oparciu o tę ocenę słusznie ustosunkował się do tego wniosku negatywnie. Stanowisko to poczynione w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne, poprzedzone analizą okoliczności korzystnych oraz niekorzystnych dla skazanego, poprawnie uzasadnione, nie może zostać podważone argumentacją zażalenia, sprowadzającą się w istocie rzeczy do ogólnikowej polemiki ze skarżonym postanowieniem. Przypomnieć bowiem trzeba, że warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary jest wyjątkiem od zasady odbycia kary w rozmiarze orzeczonym w wyroku (treść przepisu art. 77 § 1 k.k. wyraźnie wskazuje na jego fakultatywny charakter), dlatego też jego udzielenie powinno być poprzedzone dostatecznie silnym - opartym na analizie okoliczności określonych w tym przepisie – przekonaniem, że skazany po udzieleniu warunkowego zwolnienia będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności, iż nie popełni ponownie przestępstwa. Tymczasem wobec osoby K. M., takiego uzasadnionego przekonania nie sposób sformułować. Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji względy w zestawieniu z całokształtem ujawnionych w sprawie okoliczności, nie pozostawiają bowiem wątpliwości, że cele kary nie zostały wobec skazanego osiągnięte. W momencie procedowania przez sąd I instancji postawa prezentowana przez skazanego w okresie wykonywania kary pozbawienia wolności w reżimie dozoru elektronicznego nie wyróżniała się bowiem na tyle pozytywnie, aby skutkować udzieleniem mu warunkowego zwolnienia. Ponadto należy uwypuklić, że skazany odbywa w systemie dozoru elektronicznego karę 6 miesięcy pozbawienia wolności od 7 lutego 2014 r. i jest to zbyt krótki okres, aby wyprowadzić miarodajne wnioski w kontekście przedmiotu niniejszego postępowania. Jak trafnie podniósł Sąd Okręgowy, K. M. w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię, przestrzega zasad współżycia społecznego oraz porządku prawnego, jednakże dopuścił się dwóch nieusprawiedliwionych naruszeń ustalonego harmonogramu wykonywania kary w SDE. Argumenty zawarte w zażaleniu nie są w stanie usprawiedliwić naruszenia dokonanego przez skazanego w dniu z dnia 8 maja 2014 r. Wymowa powyższych okoliczności wprawdzie nie pozwalała na uznanie, że skazany rażąco narusza porządek prawny, czy też prezentuje negatywny stosunek do instytucji 2 --- STRONA 3 --- probacji, tym niemniej względy te, w zestawieniu z faktem, iż K. M., pomimo dosyć młodego wieku, wielokrotnie naruszał porządek prawny, był czterokrotnie karany na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania (w tym za przestępstwa podobne - z art. 178 § 1 k.k. i art. 178 § 4 k.k. oraz art. 244 k.k.), jak też w aspekcie, iż warunkowe zwolnienie stanowi wyjątek od zasady odbycia kary w wymiarze orzeczonym w wyroku, przemawiają za kontunuowaniem dalszej resocjalizacji wymienionego w dotychczasowych warunkach ograniczonej i kontrolowanej wolności. We wskazanych wyżej uwarunkowaniach nie sposób postawić bowiem tezy, że cele orzeczonej i wykonywanej w rzeczonym reżimie kary zostały wobec skazanego osiągnięte. Twierdzenie skarżącego (skądinąd słuszne), że odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego uniemożliwia mu podjęcie pracy za granicą, nie może stanowić miarodajnego argumentu przemawiającego za zmianą zaskarżonego orzeczenia. Na marginesie należy podnieść, że jest to naturalne utrudnienie wynikające z wykonywania kary pozbawienia wolności, na które to konsekwencje skazany godził się, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na odbycie kary w SDE. Nadmienić także trzeba, że wykonywanie kary w tradycyjny sposób - w warunkach izolacyjnych - wiązałoby się dla skazanego z dalej idącymi ograniczeniami w sferze jego wolności. Z tych też względów - nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia – zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. Rozstrzygnięcie o wydatkach postępowania odwoławczego uzasadnia treść przepisów art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2003 roku Nr 108, poz. 1026 z późn. zm.). Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak na wstępie. 3