Postanowienie II AKzw 621/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 621/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący – sędzia SA Lech Lewicki Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie J. S. skazanego za przestępstwo z art. 226 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 12 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić w całości skazanego J. S. od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 12 maja 2014 roku Sąd Okręgowy w Radomiu odmówił skazanemu J. S. udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Zażalenie na to postanowienie złożył skazany (k.33). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i – jako takie – nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 3 ustawy sąd penitencjarny może udzielić zezwolenia na odbycie w systemie dozoru elektronicznego pozostałej części kary pozbawienia wolności, jeżeli skazany rozpoczął już odbywanie kary w zakładzie karnym – jeżeli za udzieleniem --- STRONA 2 --- zezwolenia przemawiają dotychczasowa postawa i zachowanie skazanego. Sąd Apelacyjny podziela poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne oraz ich ocenę prawną zaprezentowane w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia. Skazany nie przedstawił natomiast w zażaleniu żadnych argumentów, które byłyby w stanie podważyć trafność zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, że opinia o skazanym została sporządzona ponad miesiąc od osadzenia skazanego w zakładzie karnym, co w istocie uniemożliwia dokonanie miarodajnej oceny zachowania i postawy skazanego w trakcie odbywania kary, jako przesłanki do zastosowania rozważanej wyżej instytucji prawa karnego wykonawczego. Z opinii o skazanym wynika, że J. S. w zakładzie karnym nie zawsze w sposób właściwy przestrzega porządku i dyscypliny, nie zawsze również prezentuje postawę regulaminową wobec przełożonych. Za używanie słów wulgarnych wobec funkcjonariusza został ukarany dyscyplinarnie. Dotychczas nie był nagradzany regulaminowo. Nie wyraził zgody na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie programowanego oddziaływania. Karę pozbawienia wolności odbywa w systemie zwykłym. Od momentu osadzenia deklaruje przynależność do podkultury przestępczej (k. 20). W zakładzie karnym J. S. przez cały czas poddawany jest pracy resocjalizacyjnej, w tym okresie zachowanie skazanego jest oceniane oraz korygowane przez służby penitencjarne. Krótki okres opiniowania postawy i zachowania skazanego w trakcie odbywania kary nie pozwala zaś na wyprowadzenie konstruktywnych wniosków w tym zakresie. Podkreślić trzeba, że skazany J. S. był trzykrotnie karany (w tym przez Sąd w W.) za przestępstwa między innymi z art. 226 § 1 k.k., art. 224 § 2 k.k. Powyższe już samo w sobie świadczy o znacznym stopniu demoralizacji skazanego, a trafność tej oceny potwierdza fakt, że orzeczenia zapadłe wobec skazanego nie spowodowały zmiany jego postawy życiowej i w dalszym ciągu wchodził on w konflikt z prawem. Dodać należy również, że przed osadzeniem skazany J. S. ukrywał się poza granicami kraju. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, powyższe okoliczności słusznie zostały uznane przez Sąd Okręgowy za dowodzące, że proces resocjalizacji skazanego powinien być kontynuowany w warunkach izolacji penitencjarnej. Skazany swoją postawą prezentuje bowiem lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego i ciążących na nim obowiązków, a to sprawia, że odbywanie przez niego kary poza zakładem karnym nie byłoby wystarczające dla osiągnięcia jej celów, a w szczególności celu wychowawczego, gdyż umacniałoby w skazanym poczucie bezkarności. Bez znaczenia dla rozpoznania niniejszego zażalenia pozostają przy tym przytoczone w uzasadnieniu tego środka odwoławczego okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej skazanego, skoro przepis art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o wykonywaniu 2 --- STRONA 3 --- kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. z 2010 roku Nr 142, poz. 960) nie przewiduje tego rodzaju okoliczności jako podstawy rozważań Sądu procedującego w przedmiocie wniosku o wyrażenie zgody na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. W przedstawionym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Mając na uwadze sytuację finansową skazanego, Sąd Apelacyjny uznał, że zachodzą podstawy do zwolnienia skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze, albowiem ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Powyższe rozstrzygnięcie uzasadnia przepis art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Z tych wszystkich względów, Sąd Apelacyjny orzekł, jak w postanowieniu. 3