Postanowienie II AKzw 616/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wyd

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 616/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Zbigniew Makarewicz Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie A. S. skazanego za przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 14 maja 2014 roku w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od skazanego na rzecz Skarbu Państwa 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zapłaty wydatków postępowania odwoławczego. U z a s a d n i e n i e Przywołanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy odmówił skazanemu udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty zasadniczej kary pozbawienia wolności uznając, że w chwili obecnej nie zostały wobec niego spełnione warunki z art. 77 § 1 k.k. Na postanowienie to zażalenie złożył skazany, który wniósł o udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie może zostać uwzględnione. --- STRONA 2 --- Rację ma Sąd I instancji, że skazany nie jest jeszcze przygotowany na opuszczenie zakładu karnego i nie daje żadnych gwarancji poprawnego zachowania na wolności. Pomimo odbycia znacznej części z orzeczonej kary w dalszym ciągu nie ma uzasadnionego przekonania, że jego zachowanie na wolności będzie jednoznacznie poprawne. Sąd dostrzega, że zachowanie skazanego w ciągu całego pobytu w jednostce penitencjarnej ewoluowało i to w korzystnym kierunku. To, że skazany zdecydował się na odbywanie kary w systemie programowanego oddziaływania, że ukończył kursy zawodowe, nie stwarza żadnych problemów wychowawczych, świadczy o tym, iż dostrzega on potrzebę zmiany dotychczasowego trybu życia. Jest to niewątpliwie duży postęp w procesie resocjalizacji skazanego, niemniej jednak dokonując prognozy społeczno – kryminologicznej nie można eksponować jedynie okoliczności korzystnych w oderwaniu od tych o negatywnym wydźwięku, a takich w przypadku skazanego nie brakuje. Z analizy akt sprawy wynika, że skazany był już kilkakrotnie karany, a mimo to ponownie wchodził w konflikt z prawem. Nie mniej istotne jest to, że skazany rażąco nadużył zaufania, uchylał się od obowiązków nałożonych przez Sąd przy udzieleniu mu warunkowego zwolnienia, w związku z czym zaszła konieczność jego odwołania. Powyższe oznacza, że skazany nie potrafi wyciągnąć właściwych wniosków z dotychczasowej postawy i zachowania, a także wykazuje skłonność do łamania prawa, lekceważy nałożone na niego obowiązki. W tej sytuacji, zdaniem Sądu Apelacyjnego, dla sformułowania względem skazanego pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej konieczne jest ugruntowanie jego obecnego zachowania. Słusznie zatem Sąd I instancji skonstatował, iż na obecnym etapie wykonywania kary postawienie względem skazanego pozytywnej prognozy społeczno-kryminologicznej byłoby przedwczesne. Korzystanie z instytucji warunkowego zwolnienia powinno bowiem wiązać się z jednoznacznym postępem resocjalizacyjnym, którego w przypadku skazanego nie można jeszcze stwierdzić. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że warunkowe zwolnienie nie jest instytucją, która z założenia powinna być stosowana wobec każdego skazanego, który przestrzega regulaminu wykonywania kary. Zachowanie jakie prezentuje, a więc regulaminowe, gwarantuje mu korzystanie z pełni praw przewidzianych w ustawie ale nie może decydować o udzieleniu warunkowego zwolnienia. 2 --- STRONA 3 --- W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż dalsze odbywanie przez skazanego kary pozbawienia wolności w warunkach penitencjarnych jest tak konieczne, jak i celowe. O wydatkach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Mając na uwadze powyższe i nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Udzieleniu warunkowego zwolnienia sprzeciwia się też osobowość skazanego, która nie jest prawidłowa i nie rokuje poprawnego zachowania na wolności, po opuszczeniu zakładu karnego. Skazany jest osobą wielokrotnie karaną, w przeszłości odbywał kary pozbawienia wolności, dwukrotnie korzystał też z warunkowego zwolnienia. Ostatnie, udzielone mu w 2006r. zostało odwołane w związku z faktem popełnienia przez skazanego kolejnego przestępstwa. Dodać trzeba, że skazany wykazuje skłonność do nadużywania alkoholu oraz środków psychoaktywnych. W tych warunkach uprawnione jest twierdzenie, że w stosunku do skazanego J. C. konieczne są długie oddziaływania resocjalizacyjne. Dotychczas w jego osobowości i postawie nie zaszły bowiem żadne pozytywne, a tym bardziej trwałe zmiany. Wyżej wymienione okoliczności przekonują, że udzielenie skazanemu warunkowego zwolnienia na obecnym etapie wykonywania kary nie jest uzasadnione. Końcowo nadmienić trzeba, że trudna sytuacja rodzinna, na jaką powołuje się skazany we wniosku i w zażaleniu, nie może decydować o udzieleniu warunkowego zwolnienia. Nie mieści się ona w katalogu okoliczności wymienionych w art.77 § 1 k.k., zatem nie może być brana pod rozwagę przy orzekaniu w tym przedmiocie. Przy urzeczywistnieniu koniecznych warunków może natomiast uzasadniać udzielenie przerwy w karze. O wydatkach za postępowanie odwoławcze rozstrzygnięto w oparciu o art.624 § 1 k.p.k. Sąd odwoławczy uznał, iż uiszczenie ich przez skazanego byłoby zbyt uciążliwe. 3 --- STRONA 4 --- Z tych względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w części dyspozytywnej. 4