Postanowienie II AKzw 615/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 615/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego W. J. s. M. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 20 marca 2014r. (sygn. akt V Kow 119/14/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 20 marca 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 119/14/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił udzielenia W. J. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż nie zachodzą przesłanki z art. 153 § 2 kkw do jej udzielenia. Dzieci skazanego mają bowiem zapewnioną opiekę, zaś kwestie związane z dziedziczeniem mieszkania po zmarłej matce jednego z synów nie muszą być przedsięwzięte osobiście przez skazanego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w uznaniu, że wobec W. J. nie --- STRONA 2 --- zachodzą okoliczności określone w art. 153 § 2 kkw, które z kolei nie pozwalają na udzielenie temu skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Wskazując na powyższą argumentację skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie W. J. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku W. J. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Starszy syn skazanego pozostaje pod opieką babci i dziadka, którzy podjęli kroki w kierunku ustanowienia ich rodziną zastępczą dla wnuka. Mając na uwadze fakt, że syn skazanego jeszcze przed śmiercią matki zdecydował się wyprowadzić z domu i zamieszkać u dziadków, dojść należy do wniosku, że jego obecne położenie jest konsekwencją dokonanych przez niego wyborów - świadomych i niezależnych od późniejszych tragicznych wydarzeń. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że fakt pozbawienia wolności skazanego nie wyklucza jego udziału w wychowaniu syna i udzielania mu psychicznego wsparcia po śmierci matki. W pełni podzielić należy stanowisko Sądu I instancji wskazujące na możliwość działania skazanego poprzez pełnomocnika odnośnie wyjaśnienia kwestii dziedziczenia po zmarłej matce syna. Jak zasadnie wskazał Sąd Okręgowy położenie syna O. nie może stać się podstawą udzielenia przerwy w karze, gdyż nie zostało przez skazanego w żaden sposób udowodnione. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. --- STRONA 3 --- Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.