Postanowienie II AKzw 613/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 613/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Lech Lewicki Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie P. M. skazanego za przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z 12 maja 2014 roku w sprawie VI Kow … w przedmiocie zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że uzupełnić podstawę prawną o art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. 2010 Nr 142, poz. 960 ze zmianami); II. w pozostałym zakresie zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; III. zwolnić skazanego w całości od wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Wskazanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Lublinie odmówił P. M. udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego (k. 43 – 44). Rozstrzygnięcie powyższe zaskarżył obrońca skazanego (k. 47 – 49). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Na wstępie zaznaczyć należy, iż z uwagi na zmianę przepisów wskazanej wyżej ustawy, które weszły w życie z dniem 5 lipca 2012 roku, należało uzupełnić podstawę prawną zaskarżonego postanowienia i dodać poza art. 6 ust. 1 ustawy, również art. 6 ust. 2, bowiem skazany nie rozpoczął jeszcze odbywania kary pozbawienia wolności. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż wobec P. M. nie zostały spełnione przesłanki do udzielenia zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Stanowisko swoje logicznie i wyczerpująco uzasadnił i z tych względów nie ma potrzeby ponownego przytaczania argumentów powołanych na jego poparcie. Jednocześnie skarżący nie wskazał w zażaleniu na żadne nowe, nieznane uprzednio okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę zmiany decyzji znajdującej oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Uprzednia karalność nie została co prawda wyraźnie wskazana w treści art. 6 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy, jako przeszkoda do udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Pamiętać jednak należy, iż jedną z przesłanek stosowania tej instytucji jest ustalenie, że taka forma wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności jest wystarczająca dla osiągnięcia jej celów. Tymczasem, jak słusznie uznał Sąd Okręgowy, P. M. jest sprawcą niepoprawnym, osobą zdemoralizowaną, która wymaga oddziaływań penitencjarnych. Do takiej konkluzji prowadzi przede wszystkim fakt, że skazany pomimo, iż jest osobą młodą, był już trzykrotnie karany, a stosowane dotychczas kary nie wpłynęły na poprawę jego postawy. Ponadto P. M. ubiega się o wykonanie kary roku pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego orzeczonej za czyn z art. 178a § 1 k.k., która to kara została wymierzona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Skazany nie wykorzystał jednak szansy pozostawania na wolności bowiem w okresie próby, tj. w dniu … roku, popełnił podobne przestępstwo umyślne z art. 178a § 4 k.k., do doprowadziło do zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K … . W opisanym wyżej stanie rzeczy brak jest więc podstaw do przyjęcia, iż wobec skazanego istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna co do przestrzegania przez niego porządku prawnego i prawidłowego funkcjonowania w warunkach kontrolowanej i ograniczonej wolności. Podejmowane próby resocjalizacji skazanego w warunkach wolnościowych nie przyniosły pozytywnych efektów, bowiem skazany ponownie wszedł w konflikt z prawem dopuszczając się popełnienia kolejnego przestępstwa. Tym samym uznać należy, że w pełni trafna jest dokonana przez Sąd I instancji ocena, iż proces resocjalizacji skazanego powinien być kontynuowany w warunkach izolacji penitencjarnej. Skazany swoją postawą prezentuje lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego i ciążących na nim obowiązków, a to sprawia, że odbywanie przez niego 2 --- STRONA 3 --- kary poza zakładem karnym nie byłoby wystarczające dla osiągnięcia jej celów, a w szczególności celu wychowawczego, gdyż umacniałoby w nim poczucie bezkarności. Tezy tej nie podważa argumentacja zażalenia. Pozytywne w swej wymowie okoliczności, a mianowicie podjęcie przez skazanego pracy, posiadanie pozytywnej opinii w środowisku lokalnym, zawarcie związku małżeńskiego, łożenie na utrzymanie żony, czy uczestnictwo w zajęciach dla sprawców przestępstw pijących ryzykownie, choć zasługują na aprobatę, nie są w stanie doprowadzić do postawienia wobec skazanego dodatniej prognozy społeczno – kryminologicznej pod kątem zastosowania rozważnej instytucji prawa karnego wykonawczego. Brak jest bowiem dostatecznych podstaw do uznania, że P. M. przewartościował swoją dotychczasową postawę, a przede wszystkim swój negatywny stosunek do przestrzegania norm prawnych. Końcowo wskazać trzeba, że dla rozpoznania wniosku skazanego oraz złożonego zażalenia obojętne są przytoczone okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej P. M. Przepis art. 6 ust. 1 i 2 ustawy nie przewiduje bowiem tego rodzaju okoliczności jako podstawy rozważań sądu procedującego w przedmiocie wniosku o wyrażenie zgody na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. W przedstawionym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Sąd Apelacyjny w Lublinie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Rozstrzygnięcie o wydatkach za postępowanie odwoławcze uzasadnia przepis art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Z uwagi na powyższe Sąd Apelacyjny w Lublinie postanowił, jak na wstępie. 3