Postanowienie II AKzw 612/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydzial

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 612/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego D. K. s. J. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 19 marca 2014r. (sygn. akt IV Kow 318/14/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 19 marca 2014r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 318/14/pr Sąd Okręgowy w Opolu odmówił udzielenia D. K. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż położenie osób najbliższych skazanego nie uzasadnia skorzystania przez niego z tej instytucji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany. Podkreślił, że stan lokalu, w którym zamieszkują jego konkubina i dzieci, wskazuje na potrzebę przeprowadzenia remontu. Konieczne jest również podjęcie kroków w kierunku odroczenia spłaty zaciągniętych zobowiązań kredytowych. Wskazując na powyższą argumentację skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie D. K. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. Wprawdzie położenie konkubiny skazanego jest obecnie trudne, to jednak nie można tracić z pola widzenia, że posiada ona środki utrzymania. Nie ma przeszkód, by skazany upoważnił konkubinę do wystąpienia do banku o odroczenie spłaty zadłużenia. Bezpośredni udział skazanego w tym przedsięwzięciu nie jest wymagany. Nadto podkreślić należy, że lokal zajmowany przez konkubinę i skazanego należy do rodziny konkubiny, której członkowie obecnie również w nim zamieszkują. Oni winni zatem wykonać prace remontowe, jeśli są one wymagalne. Obecność skazanego w warunkach wolnościowych nie jest zatem bezwzględnie konieczna. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że D. K. dodatkowo nie rokuje wykorzystania przedmiotowej instytucji zgodnie z jej przeznaczeniem. W trakcie ograniczonej czasowo przerwy w karze nie zdołałby bowiem trwale rozwiązać trudności finansowych z jakimi borykają się jego najbliżsi. Nie dostrzega on również konieczności regulowania swoich zobowiązań alimentacyjnych, co świadczy o wybiórczym realizowaniu ciążących na nim obowiązków. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.