Postanowienie II AKzw 608/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi-II Wydział Karny w skła

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 608/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi - II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : Sędzia SA Zdzisław Klasztorny Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Lemańska-Madej przy udziale M. C. - Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi po rozpoznaniu w sprawie R. B. skazanego za przestępstwo z art. 158 § 1 k. k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 7 kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k. p. k. p o s t a n a w i a : utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Zażalenie nie jest zasadne. Sytuacja bytowa konkubiny skazanego faktycznie nie należy do łatwych, jednak podkreślić należy, że te facto stanowi ona wypadkową wyborów życiowych podejmowanych przez R. B., który jest sprawcą niepoprawnym, nie sprawdza się w warunkach wolnościowych i wciąż popełnia kolejne przestępstwa. Skarżący przed osadzeniem w zakładzie karnym korzystał z dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia, zatem otrzymał szansę funkcjonowania na wolności i mógł podjąć działania związane z wykonaniem remontu domu. Fakt, że posiada rodzinę, o którą winien się troszczyć i której winien zapewnić odpowiednie warunki finansowe i bytowe, nie powstrzymał go od wejścia w kolejny konflikt z prawem, co skutkowało odwołaniem warunkowego zwolnienia. Z akt sprawy nie wynika, aby stan zdrowia konkubiny był tak zły, że wymagałaby ona stałej obecności i pomocy skazanego w opiece nad dziećmi. Jak wynika z wywiadu środowiskowego dziadkom i konkubinie skazanego pomaga wielu osób między innymi S. G., a więc są osoby, które w razie konieczności mogą udzielić jej niezbędnego wsparcia w codziennych czynnościach życiowych bądź pomóc w opiece nad dziećmi. Wywiedzione zażalenie w istocie nie zawiera żadnych nowych argumentów ponad te, które znane były Sądowi I instancji i które zostały już uwzględnione. W tej sytuacji uznane być musi jedynie za polemikę z treścią zaskarżonego orzeczenia. Dlatego Sąd Apelacyjny postanowił, jak w sentencji.