Postanowienie II AKzw 606/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 30 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 606/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 30 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Lucyna Juszczyk Protokolant: st. prot. sądowy Natasza Żak przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Krzysztofa Knapika po rozpoznaniu w sprawie P O s. B skazanego z art. 279 § 1 kk i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 7 maja 2014 roku, sygn. akt III Kow 141/14 w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw postanawia 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; 2. zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Powołanym na wstępie postanowieniem Sąd Okręgowy w Tarnowie odmówił skazanemu P O udzielenia przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy stwierdził, iż sytuacja rodziny skazanego to jest jego żony i dziecka jest trudna, jednak mają oni zapewnione miejsce zamieszkania, korzystają z pomocy rodziny. K O korzysta z pomocy społecznej, a może również wystąpić o zasądzenie na dziecko alimentów od męża, co niewątpliwie poprawi jej sytuację finansową. Nadto skazany --- STRONA 2 --- 2 nie przedstawił promesy zatrudnienia, stąd przynajmniej w początkowym okresie przerwy pozostawałby na utrzymaniu rodziny, co pogorszyłoby jeszcze jej sytuację finansową. Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem skazany, który podniósł, iż w obecnym okresie nie miałby problemu z zatrudnieniem, bowiem jest budowlańcem, a obecnie takiej pracy jest dużo. Gdy odzyska wolność po odbyciu kary z końcem 2014 r. pracy nie będzie miał, bowiem okres zimowy do przestój w pracach budowlanych. Żona nie może sobie dać rady, ma skromne środki finansowe, z których nie może wyżyć, nikt jej nie pomaga. Ostatecznie skazany wniósł o rozpoznanie jego zażalenia i danie mu szansy. Sąd Apelacyjny rozpoznając przedmiotową sprawę zważył, co następuje: Zażalenie skazanego na uwzględnienie nie zasługuje. Słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, iż w odniesieniu do P O nie zachodzą przesłanki do udzielenia przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności w rozumieniu art. 153 § 2 kkw. Przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności jest instytucją szczególną postępowania wykonawczego, stanowiącą wyjątek od zasady, w myśl której kara ta powinna być wykonywana w sposób ciągły, a więc przesłanki jej udzielenia powinny być interpretowane ściśle. Wskazać trzeba, że pozbawienie człowieka wolności zawsze wywołuje pewne negatywne następstwa w jego życiu osobistym, zawodowym i rodzinnym. Sytuacja taka stanowi jednak naturalną konsekwencję izolacji więziennej. Ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia w zakładzie karnym musi więc być tego rodzaju, że w żaden inny sposób, niż poprzez udzielenie przerwy w karze nie można im zaradzić. --- STRONA 3 --- 3 Odnosząc te uwagi do realiów przedmiotowej sprawy Sąd Apelacyjny zauważa, iż słusznie Sąd pierwszej instancji dokonując analizy sytuacji materialnej żony skazanego i jego dziecka dostrzegł, iż aczkolwiek jest ona trudna, jednak nie aż tak ciężka, by wymagała niezbędnej pomocy ze strony skazanego. K O nie pracuje, utrzymuje się z zasiłku pomocy społecznej. Na jej utrzymaniu pozostaje kilkumiesięczna córka. Żona skazanego za mieszkuje jednak z bratem, który może jej świadczyć pomoc, nadto pomaga jej siostra skazanego. Zauważyć przy tym należy, iż z wywiadu kuratorskiego wynika, iż skazany przed osadzeniem w Zakładzie Karnym nie miał stałej pracy, a obecnie nie przedstawił promesy zatrudnienia. Twierdzenia skazanego, że mógłby pracę znaleźć bez problemu są o tyle nietrafne, iż niewątpliwie skazany musiałby tej pracy poszukać, a to wymagałoby czasu, w trakcie którego pozostawałby na utrzymaniu rodziny, mimo jej tragicznej – jak twierdzi sytuacji finansowej. Rację ma więc Sąd Okręgowy stwierdzając, iż nie ma żadnej gwarancji, iż skazany w okresie przerwy rzeczywiście pomógłby swojej rodzinie. Mając na uwadze powyższe argumenty Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie i zwolnił skazanego P O od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.