Postanowienie II AKzw 604/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wyd

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II AKzw 604/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Cezary Wójcik Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale L. P. prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie R. T. skazanego za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 7 maja 2014r. w przedmiocie przerwy w wykonaniu kary na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od skazanego R. T. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 (dwadzieścia) złotych z tytułu wydatków za postępowanie odwoławcze. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Radomiu odmówił skazanemu R. T. udzielenia dalszej przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności (k.118). Orzeczenie to zaskarżył obrońca skazanego (k.122-123). Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego jest niezasadne. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że okoliczności wskazane przez skazanego nie są na tyle doniosłe, aby uzasadniały udzielenie mu dalszej przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Powyższy wniosek, znajdujący oparcie w analizie całości zgromadzonego przez Sąd I instancji materiału dowodowego, mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasługuje na akceptację. Skarżący nie przedstawił dostatecznych argumentów, które by go podważały. Chybiony jest zarzut naruszenia przepisu art. 153 § 2 k.k.w. Podnieść trzeba, że nie może stanowić naruszenia przepisu prawa materialnego samo nieskorzystanie przez sąd z przysługujących mu możliwości określonego rozstrzygnięcia, a więc gdy nie skorzystał on jedynie z fakultatywnie przewidzianych rozstrzygnięć - tak jak w niniejszej sprawie. --- STRONA 2 --- Przypomnieć trzeba, że z uwagi na trudną sytuacją rodzinną skazany korzystał z przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności przez okres dziesięciu miesięcy i w tym czasie, licząc się z obowiązkiem powrotu do zakładu karnego, powinien zintensyfikować swoje wysiłki tak, aby w maksymalnym zakresie zabezpieczyć swoich bliskich na dalszy okres odbywania kary, w tym przeprowadzić niezbędne prace remontowe w domu. W tym okresie skazany w szczególności powinien dokonać naprawy dachu, skoro taka potrzeba istniała już dawna, tj. przez cały czas pobytu skazanego na wolności w ramach przerwy w karze. Dalszy przebywanie skazanego na wolności celem świadczenia pomocy rodzinie nie jest aktualnie bezwzględnie konieczne. Wprawdzie sytuacja materialna żony skazanego jest trudna. Ma ona na utrzymaniu małoletnie dziecko, zaś stan jej zdrowia utrudnia podjęcie pracy, jednak może ona liczyć na wsparcie rodziców, którzy w ramach swoich możliwości dostarczają jej żywność oraz pomagają w regulowaniu stałych opłat. W razie takiej konieczności M. T. winna zwrócić się do stosownych instytucji o przyznanie świadczeń z opieki społecznej. Podkreślić należy, że pozbawienie wolności jednego z członków rodziny, stwarza konieczność wzmożonego wysiłku finansowego i organizacyjnego pozostałych. Brak takich aktywności nie może doprowadzić do udzielenia skazanemu dalszej przerwy. W realiach rozważanej sprawy udzielenie R. T. przerwy w odbywaniu kary na dalszy okres sprowadzałoby się w gruncie rzeczy do odwlekania w czasie nieuniknionych skutków izolacji i stałoby w sprzeczności z zasadą ciągłości wykonywania kary pozbawienia wolności. Powrót skazanego do zakładu karnego bez względu na to kiedy on nastąpi zawsze będzie się bowiem wiązał z pogorszeniem się sytuacji materialnej i osobistej jego rodziny. Przedstawione wyżej racje przemawiają za trafnością zaskarżonego postanowienia. Dlatego też, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, orzeczenie to należało utrzymać w mocy. Obciążenie skazanego wydatkami związanymi z postępowaniem odwoławczym nastąpiło na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Kierując się powyższymi względami Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu. 2