Postanowienie II AKzw 603/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 30 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 603/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 30 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Tadeusz Tokarski Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Krzysztofa Knapika po rozpoznaniu w sprawie W S skazanego z art. 291§1 kk i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 8 maja 2014 roku, sygn. akt III Kow 468/14 w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności na podstawie art. 437§ 1 kpk i art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kw postanawia 1. utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy; 2. zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze; 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokat kwotę 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści gorszy), w tym podatek VAT, tytułem niepłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w II instancji. Uzasadnienie Powołanym na wstępie postanowieniem Sąd Okręgowy w Tarnowie odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywanej karze --- STRONA 2 --- 2 pozbawienia wolności, jakiej domagał się on dla wsparcia swojej matki w spłacie zadłużenia. Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem obrońca skazanego i zarzucił błędne ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, że osobista sytuacja oraz względy rodzinne skazanego nie wskazują na możliwość udzielenia mu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, kiedy z materiału dowodowego zalegającego w aktach sprawy wynika, że istnieją względy rodzinne oraz osobiste u skazanego uzasadniające udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. W konkluzji zażalenie wniosło o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie wnioskowanej przerwy w odbywaniu kary. Nadto o zwolnienia skazanego od kosztów postępowania przed Sądem II instancji oraz zasądzenie kosztów obrony z urzędu przed Sądem II instancji, które nie zostały pokryte nawet w najmniejszej części uiszczone. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Słusznie argumentuje Sąd Okręgowy, że nawet kilkumiesięczna przerwa w karze i osiąganie przez skazanego planowanych dochodów nie pozwoliłoby na spłatę zadłużenia, co dostrzegł także skazany składając wyjaśnienia przed Sądem Okręgowym. Przede wszystkim jednak skarżący nietrafnie podniósł, jakoby brak spłaty zadłużenia miał skutkować utratą mieszkania, które zajmował skazany przed osadzeniem, a gdzie obecnie mieszka jego matka. Z ustaleń wywiadu środowiskowego wynika bowiem, że nadpłata za czynsz wynosi obecnie 6 tys. złotych. Jakkolwiek aktualnie toczy się sprawa sądowa mająca rozstrzygnąć kwestię własności przedmiotowego mieszkania, które należało do rodziców ojca skazanego, to błędnie zarzucił skarżący, jakoby brak spłaty zadłużenia groził utratą --- STRONA 3 --- 3 mieszkania. Ponadto należało wyjaśnić, że zaległość, w której spłacie skazany chciałby wspomóc matkę wynika z okoliczności, że siostra matki skazanej uiściła należność z tytułu zaległości w opłatach za mieszkanie. Jednocześnie nie wykazano, aby oczekiwała ona zwrotu pieniędzy, a w szczególności, aby nastąpiło to niezwłocznie. W tym kontekście Sąd odwoławczy miał na uwadze, że skazany stosunkowo niedługo kończy odbywanie kary pozbawienia wolności, będzie zatem mógł wówczas pomoc matce w tym względzie. Po drugie, matka skazanego ma szansę od sierpnia podjąć zatrudnienie. Słusznie wreszcie wyeksponował Sąd Okręgowy, że skazany nie ma zapewnionego źródła dochodu, a jedynie deklaruje, że będzie mógł podjąć pracę, co podaje choćby w wątpliwość okoliczność, że przed osadzeniem nie miał stałej pracy, a tylko podejmował dorywcze zajęcia, także w tym okresie należności za mieszkanie opłacała siostra matki. W tej sytuacji udzielenie przerwy dla żądanego powodu nie przyniosłoby oczekiwanego skutku, zatem byłoby to postąpienie nieracjonalne. Ponadto matka skazanego funkcjonuje bez zagrożenia dla swej egzystencji, skoro uzyskuje dochody z pomocy opieki społecznej, pozwalających na skromne utrzymanie, ma także perspektywę podjęcia pracy. Matka skazanego posiada wprawdzie zadłużenie z tytułu opłat za prąd, ale podjęła starania o rozłożenie należności na raty. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie zwalniając skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze, przy uznaniu, że z uwagi na jego sytuację majątkową byłoby to zbyt uciążliwe. Jednocześnie na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze, § 15 pkt 1, § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej --- STRONA 4 --- 4 udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1348 z uwzględnieniem zmiany z dnia 27.10.2005r. - Dz. U. z 31.10.2005r. nr 219 poz. 1872.) zasądził Sąd Apelacyjny koszty pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w II instancji (w uwzględnieniu stawki podatku od towarów i usług).