Postanowienie II AKzw 599/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 20 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydzial

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 599/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 20 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego J. K. syna K. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2014r. (sygn. akt V Kow 36/14/el) w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U Z A S A D N I E N I E Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 13 marca 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 36/14/el odmówił wyrażenia zgody na odbywanie przez J. K. kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego uzasadniając, że skazany nie daje gwarancji przestrzegania porządku prawnego w warunkach wolnościowych. 1 --- STRONA 2 --- Postanowienie to zaskarżył w zażaleniu skazany. Podkreślił, że jego obecność w warunkach wolnościowych jest obecnie niezbędna z uwagi na konieczność zapewnienia opieki swojej matce. Dodał ponadto, że od stycznia 2014r. uczęszcza na (…). Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Prawidłowe są ustalenia Sądu I instancji odnośnie braku przesłanek materialnych do udzielenia skazanemu J. K. zezwolenia na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego. Sąd Okręgowy trafnie dokonał analizy całokształtu elementów wskazanych w art. 6 ustawy z dnia 7 września 2007r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. z 2010r., Nr 142, poz. 960 z późn. zm.) i zasadnie uznał, że stopień demoralizacji skazanego i względy bezpieczeństwa przemawiają za potrzebą osadzenia go w zakładzie karnym. J. K. nie wyciąga wniosków z popełnionych przez siebie w przeszłości błędów i nie dostrzega ich rzeczywistych skutków. Korzystał on bowiem ze środków probacyjnych w postaci warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności i warunkowego przedterminowego zwolnienia, jednakże nie realizował nałożonych na niego w okresie próby obowiązków. Jest on osobą uzależnioną od alkoholu, w dalszym ciągu nadużywającą powyższego środka odurzającego. Niewątpliwie świadczy to o znacznym stopniu jego demoralizacji przejawiającym się w lekceważącym stosunku do orzeczeń sądowych oraz nieumiejętności kontrolowania swojego postępowania w warunkach wolnościowych. W konsekwencji zaś postawa taka negatywnie rokuje odnośnie wywiązywania się przez skazanego z rygorów związanych z korzystaniem z zezwolenia na odbywanie kary w przedmiotowym systemie. W ostatnim czasie nie zaszły żadne zmiany w postawie skazanego, które mogłyby uzasadniać twierdzenie, że jego zachowanie pozytywnie się zmieniło. Skoro skazany nie potrafił wywiązać się z obowiązków nałożonych na niego w okresie 2 --- STRONA 3 --- próby, nie będzie również w stanie podołać warunkom odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego. W związku z powyższym postanowiono – jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie. 3