Postanowienie II AKzw 597/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II AKzw 597/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Lech Lewicki Protokolant - st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie K. F. skazanego za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 10 lutego 2014r. w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego K. F. w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Zamościu odmówił K. F. udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności (k.18). Postanowienie powyższe zaskarżył skazany (k.20). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Przedmiotem rozważań Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie było udzielenie skazanemu przerwy w karze m.in. ze względu na jego stan zdrowia. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji poczynił w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy prawidłowe ustalenia faktyczne i doszedł do trafnego przekonania, że podniesione we wniosku inicjującym postępowanie okoliczności nie uzasadniają udzielenia skazanemu przerwy w karze. Ze znajdującego się na k. 15 akt sprawy świadectwa lekarskiego wynika, że u skazanego rozpoznano nadciśnienie tętnicze, astmę oskrzelową oraz chorobę wrzodową. Schorzenia te mogą być leczone w ramach więziennej służby zdrowia. Krzysztof Filipek ma zapewnioną w zakładzie karnym odpowiednią opiekę medyczną, poddawany jest okresowym konsultacjom, przyjmuje zlecone leki. --- STRONA 2 --- Jego stan zdrowia jest zatem na bieżąco monitorowany przez więzienną służbę zdrowia, a jednocześnie wyklucza możliwość uznania, że cierpi on na ciężką chorobę, uniemożliwiająca wykonanie kary, o której mowa w art. 150 § 1 k.k.w., a więc chorobę, która może zagrozić życiu skazanego lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo w wypadku jego dalszego pozostawania w zakładzie karnym. Skarżący kwestionując prawidłowość leczenia w jednostce penitencjarnej musi mieć na uwadze, iż pozbawienie wolności na mocy prawomocnego wyroku sądu z natury rzeczy niesie za sobą pewne ograniczenia w zakresie wyboru placówki medycznej, w której skazany poddany zostanie leczeniu. Dlatego też za udzieleniem przerwy nie może przemawiać wyłącznie chęć podjęcia diagnostyki czy leczenia przez skazanego w warunkach wolnościowych. Skazany nie wykazał nadto, aby w okresie ewentualnej przerwy w karze był w stanie zaradzić problemom finansowym żony, która – choć większość swojego miesięcznego wynagrodzenia przeznacza na spłatę kredytów bankowych – radzi sobie z codziennymi wydatkami, zaś w kosztach utrzymania domu partycypują zamieszkujący z nią syn oraz ojczym konkubiny syna. W tym stanie rzeczy w interesie zarówno skazanego jak i jego najbliższych jest jak najszybsze wykonanie kary izolacyjnej, której koniec przypada na dzień 28 grudnia 2014r. a następnie powrót do rodziny i podjęcie stałej pracy. Mając zatem powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Sąd Apelacyjny w Lublinie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wydatków zostało wydane na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art.1 § 2 k.k.w. 2