Postanowienie II AKzw 597/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 597/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Jacek Polański Protokolant: st.sekr.sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Barbary Jasińskiej po rozpoznaniu w sprawie T K s. Z skazanego z art. 258 § 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2014 roku sygn. akt III Ko 125/14 o odmowie rozłożenia grzywny na raty i zarządzeniu wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Krakowie nie uwzględnił wniosku skazanego T K o zamianę na prace społecznie użyteczną, względnie o rozłożenie na raty kary grzywny w wymiarze 500 stawek dziennych po 20 złotych każda, orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 30 grudnia 2013 roku sygn. VI K 12/13, a nadto zamienił powyższą karę łączną grzywny na zastępczą karę 250 dni pozbawienia wolności przyjmując, iż jeden jej --- STRONA 2 --- 2 dzień odpowiada dwóm stawkom dziennym grzywny oraz zarządził jej wykonanie. W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, że wyżej wskazanym wyrokiem T K został skazany za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. i inne, m.in. na karę łączną grzywny w wysokości 500 stawek dziennych po 20 złotych każda stawka. Skazany odbywa obecnie karę pozbawienia wolności, w wyznaczonym terminie grzywny nie uiścił, a egzekucji komornicza okazała się bezskuteczna. Po otrzymaniu zawiadomienia o terminie posiedzenia skazany wystąpił z pisemnym wnioskiem o zamianę orzeczonej grzywny na pracę społecznie użyteczną, względnie o jej rozłożenie na raty, jednakże w ocenie Sądu I instancji wniosek ten jest niezasadny. Zamianie na pracę społecznie użyteczną podlega jedynie grzywna, której wymiar nie przekracza 120 stawek dziennych, a nadto nie ma możliwości wykonywania pracy społecznie użytecznej w jednostce penitencjarnej. Odnosząc się do rozłożenia grzywny na raty Sąd Okręgowy wskazał, że skazany nie ma majątku, ma do odbycia jeszcze 5 miesięcy kary pozbawienia wolności i jest w chwili obecnej pozbawiony możliwości zarobkowych. Nie ma więc możliwości uiszczania rat. Sąd I instancji, na podstawie art. 46 § 1 k.k.w., zarządził wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności za nieuiszczoną grzywnę, gdyż zamiana grzywny na prace społecznie użyteczną jest niemożliwa i niecelowa, a egzekucja komornicza okazała się bezskuteczna. Postanowienie to zaskarżył skazany, podnosząc, że grzywnę można rozłożyć nawet na 36 rat i w tej sytuacji wysokość jednej raty wynosiłaby 277 zł, a kwotę taką mógłby comiesięcznie uiszczać po opuszczeniu zakładu karnego. Zdaniem skazanego niezrozumiałe jest dlaczego Sąd I instancji nie dał mu możliwości spłacania grzywny, lecz od razu przeszedł do ostatniej możliwości jaką jest zamiana grzywny na --- STRONA 3 --- 3 karę zastępczą pozbawienia wolności. Dodał, że po wydaniu postanowienia o rozłożeniu grzywny na raty niezwłocznie rozpocznie uiszczanie poszczególnych rat, a nie dopiero po opuszczeniu zakładu karnego. W związku z powyższym skazany wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i rozłożenie orzeczonej wobec niego grzywny na raty, ewentualnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Argumentację Sądu I instancji należy podzielić w całej rozciągłości. Trafnie Sąd Okręgowy uznał, że nie ma podstaw do rozłożenia na raty orzeczonej wobec skazanego kary grzywny. Abstrahując bowiem nawet od tego, że skazany nie wykazał, by natychmiastowe wykonanie grzywny pociągnęło dla niego lub jego rodziny zbyt ciężkie skutki (art. 49 § 1 k.k.w.) prawidłowo uznał Sąd Okręgowy, że skazany nie daje gwarancji należytego uiszczania rat grzywny. Skazany obecnie przebywa w zakładzie karnym i nie pracuje, a prowadzona wobec niego egzekucja komornicza okazała się bezskuteczna. Nie ma zatem możliwości rozpoczęcia spłacania grzywny. Odmienne twierdzenia skazanego są niewiarygodne. Skoro, jak twierdzi, rozpocząłby spłacanie rat natychmiast po wydaniu wobec niego postanowienia, o które wnosi, to pojawia się pytanie, dlaczego dotychczas grzywny nie spłacił przynajmniej częściowo. Nie tylko zmniejszyłby tym samym swoją należność wobec Skarbu Państwa, ale i okazał, że rzeczywiście ma zamiar spłaty swoich należności względem niego. Nadto, skazany w żaden sposób nie wykazał, że po opuszczeniu zakładu karnego będzie miał możliwość podjęcia pracy i terminowego spłacania poszczególnych rat grzywny. --- STRONA 4 --- 4 Nie jest możliwa zamiana grzywny na pracę społecznie użyteczną, gdyż zgodnie z art. 45 § 1 k.k.w. dotyczyć to może tylko grzywny nie przekraczającej 120 stawek dziennych. W tej sytuacji – skoro skazany grzywny nie uiścił, egzekucja okazała się bezskuteczna i nie ma możliwości zamiany jej na pracę społecznie użyteczną należało zarządzić zastępczą karę pozbawienia wolności (art. 46 §1 k.k.w.). Dodać należy, że nie ma podstaw do „odraczania” podjęcia decyzji w przedmiocie zamiany kary łącznej grzywny na zastępczą karę pozbawienia wolności do czasu aż skazany opuści zakład karny. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie, jako prawidłowe, utrzymano w mocy. Skazanego zwolniono od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze, uznając, że ze względu na jego sytuację finansową ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.