Postanowienie II AKzw 596/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 596/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego D. W. s. T. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2014r. (sygn. akt V Kow 2601/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 11 marca 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 2601/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił udzielenia D. W. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż skazany nie cierpi na schorzenia, które mogą być uznane za „ciężką chorobę” w rozumieniu art. 150 § 2 kkw. Sąd I instancji podkreślił nadto, że z uwagi na nie wywiązywanie się skazanego przed osadzeniem z obowiązku łożenia na utrzymanie dzieci, również obecnie nie rokuje on, że w trakcie przerwy w karze poprawi położenie finansowe swoich najbliższych. --- STRONA 2 --- Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany. Podkreślił, że odmowa udzielenia przerwy w karze, a tym samym niemożność uregulowania spraw związanych z prowadzoną przez niego przed osadzeniem działalnością gospodarczą narazi go na znaczne straty. Nadto wskazał, że chciałby poprawić sytuację materialną swoich dzieci. Wskazując na powyższą argumentację skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd Apelacyjny podziela prawidłowe ustalenia Sądu I instancji, iż nie zachodzą wymagane treścią art. 153 § 1 kkw w zw. z art. 150 § 1 kkw warunki do udzielenia skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Z uwagi jednak na niekwestionowanie powyższego twierdzenia przez skarżącego, szczegółowe odnoszenie się do tej kwestii uznać należy za zbędne. W pełni właściwe są również wnioski Sądu Okręgowego, że położenie osób najbliższych D. W. nie uzasadnia skorzystania przez niego z tej instytucji. Skazany nie wywiązywał się z obowiązku alimentacyjnego przed osadzeniem. Nie sposób zatem przyjąć, by obecnie był gotów realizować zobowiązania w tym zakresie. Deklaracje skazanego są gołosłowne. W żaden sposób nie udowodnił realności swoich planów zarobkowych w razie opuszczenia zakładu karnego. Co więcej, w razie skorzystania z przerwy w karze wskazuje, że wykorzysta ją na poprawę swojego niekorzystnego położenia finansowego. Daleko bardziej racjonalnym rozwiązaniem będzie zatem wykonywanie zatrudnienia w warunkach izolacyjnych i przyczynianie się w ten sposób do regulowania obowiązku alimentacyjnego. Odnośnie argumentacji związanej z chęcią poprawy kondycji firmy prowadzonej przed osadzeniem, podkreślić należy, że skazany we wniosku o udzielenie przerwy w żaden sposób nie wskazywał na tego rodzaju plany. Argumentacja ta może zatem stać się ewentualną podstawą kolejnego wniosku o przerwę w karze, nie stanowi zaś uzasadnionego argumentu w niniejszym postępowaniu zażaleniowym. --- STRONA 3 --- Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.