Postanowienie II AKzw 596/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 596/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Jacek Polański Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Barbary Jasińskiej po rozpoznaniu w sprawie S P s. M skazanego z art. 157 § 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2014 roku sygn. akt V Kow 615/14 o odmowie udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze postanawia I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych 40/100), w tym VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Krakowie odmówił udzielenia skazanemu S P przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec niego wyrokiem Sądu --- STRONA 2 --- 2 Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia z dnia 14.07.2009 r. sygn. akt. II K 94/09/S oraz zastępczej kary pozbawienia wolności orzeczonej w miejsce kary grzywny wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa -Śródmieścia z dnia 08.10.2012 r. sygn. akt. II K 1364/12/S i zastępczej kary aresztu orzeczonej w miejsce kary grzywny wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa -Śródmieścia z dnia 19.06.2013 r. sygn. akt. II W 4195/12/S. W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, że jak wynika z opinii o stanie zdrowia z dnia 19.03.2014 r. wydanej przez uprawnionego lekarza Ambulatorium Aresztu Śledczego w K, skazany leczony jest z powodu choroby niedokrwiennej serca, nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca i niedoczynności tarczycy. W 2012 r. rozpoznano u niego uszkodzenie wątroby, ale wątrobowe wskaźniki kontrolne były w normie. Skazany nie jest aktualnie i nie był w ostatnim czasie hospitalizowany, diagnostyka jest wykonywana według wskazań lekarskich. W konkluzji lekarz stwierdził, że skazany może przebywać i być leczony w zakładzie karnym, a pobyt taki nie zagraża jego życiu ani zdrowiu w rozumieniu art. 150 k.k.w. W ocenie Sądu I instancji skoro opinia ta wydana została w oparciu o badanie skazanego i całość dokumentacji z leczenia, to jest ona pełna, obiektywna i może być podstawą orzeczenia. Tym samym brak jest, zdaniem Sądu Okręgowego, do udzielenia skazanemu przerwy w odbywaniu kary z uwagi na stan zdrowia. Postanowienie to zaskarżył obrońca skazanego, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na wadliwym przyjęciu, że nie zachodzą przesłanki do udzielenia skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, pomimo że schorzenia, na które cierpi stanowią realne niebezpieczeństwo dla jego życia. --- STRONA 3 --- 3 W związku z powyższym obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że brak jest podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Ze znajdującego się w aktach świadectwa lekarskiego wydanego przez uprawnionego lekarza Ambulatorium Aresztu Śledczego w K jednoznacznie wynika, że pomimo schorzeń, które dotknęły skazanego może on przebywać i być leczony w zakładzie karnym, a pobyt tam nie stanowi zagrożenia dla jego życia ani poważnego niebezpieczeństwa dla zdrowia. Obrońca w zażaleniu nie podniósł żadnych okoliczności, z których wynikałoby, że wniosek powyższy jest błędny. Stan zdrowia skazanego jest dobry i stabilny, otrzymuje on odpowiednie leczenie. W chwili obecnej nie ma żadnych uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że konieczne jest pilne wszczepienie skazanemu by–passów. Zauważyć należy, że zabieg taki miał mieć on wykonany w 2012 r., co jednak się nie stało z uwagi na osadzenie skazanego (k. 24v). Pomimo tego jednak obecny stan zdrowia skazanego jest dobry i nie ma żadnych sygnałów, że zabieg powyższy należy koniecznie wykonać w przeciągu dwóch miesięcy. Po tym okresie – w dniu 27.07.2014 r. – skazany kończy odbywanie kary pozbawienia wolności i będzie mógł podjąć leczenie w warunkach wolnościowych. Wtedy też będzie mógł poddać się zabiegowi wszczepienia by–passów i długotrwałej rehabilitacji, o której mowa w zażaleniu. Nie zachodzą zatem określone w art. 153 § 1 k.k.w. --- STRONA 4 --- 4 w zw. z art. 150 § 1 i 2 k.k.w. przesłanki do udzielenia skazanemu przerwy w odbywaniu wykonania kary ze względów zdrowotnych. W związku z powyższym zaskarżone postanowienie, jako prawidłowe, utrzymano w mocy. O kosztach udzielonej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze w zw. z § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, uwzględniając stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą w § 2 ust. 3 powyższego rozporządzenia. Skazanego zwolniono od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze, ponieważ ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.