Postanowienie II AKzw 592/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II AKzw 592/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Lech Lewicki Protokolant - st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie P. S. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 16 kwietnia 2014r. w przedmiocie zastosowania leczenia odwykowego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego P. S. w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Radomiu zastosował wobec skazanego P. S. leczenie odwykowe w zakresie terapii uzależnień od alkoholu (k.12). Powyższe postanowienie zaskarżył skazany (k.14). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Poddając ocenie zasadność wniosku Dyrektora Aresztu Śledczego w G. o wydanie postanowienia w trybie art. 117 k.k.w. Sąd Okręgowy uznał, iż z uwagi na brak zgody skazanego P. S. – będącego osobą uzależnioną od alkoholu - na objęcie go odpowiednim leczeniem, zasadnym jest zastosowanie wobec niego terapii odwykowej na podstawie powołanego przepisu. Z treści przedstawionej opinii psychologicznej wynika, że u P. S. zdiagnozowano uzależnienie mieszane od alkoholu i narkotyków, z dominującym w ostatnim czasie problemem alkoholowym. Wprawdzie sam skarżący nie widzi potrzeby leczenia odwykowego podnosząc, iż odbył już terapię w 2010r., to jednak wyraźnie wskazuje na nią powołana wyżej opinia, w której ustalono, iż dotychczas podejmowane próby leczenia nie przyniosły oczekiwanych efektów. Skazany mimo odbytej terapii nadal nadużywał alkoholu. Postawa P. S. świadczy jedynie o tym, że nie identyfikuje się on z problemem alkoholowym (nie ujawnia motywacji do leczenia i nie jest podatny na rzeczową --- STRONA 2 --- argumentację w tym zakresie). W tym stanie rzeczy ustalenia Sądu Okręgowego co do faktu uzależnienia skazanego od alkoholu są w pełni trafne. Łączne wystąpienie obu warunków koniecznych dla zastosowania względem skazanego stosownego leczenia odwykowego, a mianowicie stwierdzenia u niego uzależnienia od alkoholu oraz – czemu dał wyraz również w treści zażalenia - brak zgody na objęcie terapią, w istocie obligujących sąd penitencjarny do jej zastosowania, skutkowało zatem słusznym rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego w tej mierze. Z uwagi na sytuację majątkową przebywającego w izolacji skazanego, Sąd uznał, iż uiszczenie przez niego wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym byłoby zbyt uciążliwe. Dlatego też, na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. zwolnił go od ich zapłaty, określając jednocześnie, że ponosi je Skarb Państwa. Kierując się powyższymi względami, Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu. 2