Postanowienie II AKzw 592/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 30 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 592/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 30 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Lucyna Juszczyk Protokolant: st. prot. sądowy Natasza Żak przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Krzysztofa Knapika po rozpoznaniu w sprawie M G c. S skazanej z art. 286§1 kk i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 31 marca 2014 roku, sygn. akt IV Kow 210/14 w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw postanawia I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zwolnić skazaną od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Wskazanym na wstępie postanowieniem Sąd Okręgowy w Kielcach odmówił skazanej M G udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Na postanowienie to zażalił się obrońca skazanej, zaskarżając je w całości i zarzucając: --- STRONA 2 --- 2 1. błąd w ustaleniach stanu faktycznego w części dotyczącej osobistej sytuacji skazanej i braku stałej obecności w kraju jej męża – A G, a tym samym braku możliwości opiekowania się przez niego małoletnią córką A G poprzez brak uwzględnienia przez Sąd faktu, iż mąż skazanej – A G przebywa obecnie za granicą i jego pobyt poza Polską będzie trwał co najmniej kilka miesięcy, a w konsekwencji nie ma on możliwości zapewnienia małoletniej córce należytego wsparcia i opieki; 2. niezależnie od powyższego – naruszenie prawa materialnego, tj. art. 153 § 2 kkw poprzez jego niezastosowanie w sytuacji prawidłowego w przeważającej części ustalenia przez Sąd stanu faktycznego, tj. ustalenia, że istnieją ważne względy zdrowotne, rodzinne i osobiste przemawiające za udzieleniem skazanej przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności. W konkluzji obrońca wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez udzielenie skazanej przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza w Krakowie Wydział II Karny z dnia 29 listopada 2012 r. sygn. akt II K 476/11/P na okres 6 miesięcy; ewentualnie o: 2. uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; 3. zasądzenie na rzecz obrońcy kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stanowisko Sądu I instancji, że nie ma podstaw do udzielenia skazanej M G przerwy w karze ze względów zdrowotnych oraz rodzinnych, jest prawidłowe i należy je podzielić. --- STRONA 3 --- 3 W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z obecnie obowiązującą treścią art. 153 § 1 kkw sąd penitencjarny udziela przerwy w wykonaniu kary w wypadku określonym w art. 150 § 1 kkw do czasu ustania przeszkody. Art. 150 § 1 kkw stanowi zaś, iż wykonanie kary pozbawienia wolności w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie tej kary sąd odracza do czasu ustania przeszkody. Również udzielenie przerwy w odbywaniu kary ze względów zdrowotnych jest zatem możliwe, w obecnym stanie prawnym, jedynie w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie tej kary. Definicję „ciężkiej choroby” zawiera art. 150 § 2 kkw, zgodnie z którym uznaje się za nią taki stan skazanego, w którym umieszczenie go w zakładzie karnym może zagrażać życiu lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że nie zachodzą przesłanki do udzielenia skazanej przerwy w karze ze względów zdrowotnych, opierając się na świadectwie o stanie zdrowia skazanej sporządzonym przez więzienną służbę zdrowia. Świadectwo to potwierdza występowanie u skazanej dolegliwości związanych z nerkami, o których była mowa we wniosku o udzielenie przerwy w karze. Jednocześnie sporządzający je lekarz zaznaczył, iż skazana może być leczona w warunkach zakładu karnego. To powoduje, że podstawy do udzielenia skazanej przerwy w karze ze względów zdrowotnych nie zachodzą, gdyż jedną z naturalnych konsekwencji odbywania kary pozbawienia wolności jest to, iż podstawowym leczeniem dostępnym dla osoby skazanej jest to prowadzone w warunkach izolacji. Podstawa do udzielenia skazanej przerwy w karze ze względów zdrowotnych zachodziłaby jedynie w wypadku, gdyby jej pobyt w zakładzie karnym --- STRONA 4 --- 4 zagrażał jej życiu lub powodował dla jej zdrowia poważne niebezpieczeństwo, co w jej przypadku nie ma miejsca. W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 153 § 2 kkw, przerwa w karze może być udzielona z ważnych względów rodzinnych lub osobistych. Podkreślić trzeba, że do owych „ważnych względów rodzinnych lub osobistych” nie należą naturalne konsekwencje odbywania kary pozbawienia wolności, takie jak m.in. brak możliwości sprawowania przez osobę skazaną opieki nad dzieckiem. Co do zasady okoliczność ta nie uzasadnia więc udzielenia przerwy w karze. Byłoby to możliwe jedynie w sytuacjach zupełnie wyjątkowych, gdyby dzieckiem skazanej absolutnie nikt inny nie mógł się zaopiekować. Sąd Apelacyjny nie neguje, że nad córką skazanej nie może obecnie sprawować bezpośredniej pieczy jej ojciec pracujący za granicą, ani też babcia ojczysta, z uwagi na coraz poważniejsze problemy z chorobą nowotworową. Ani skazana, ani obrońca nie wykazali jednak, aby w rodzinie nie było jeszcze chociaż jednej osoby, która mogłaby się zaopiekować małoletnią A G. Z samych wyjaśnień skazanej wynika, iż członkiem rodziny jest także jej teść (k. 31). Wprawdzie ma on 84 lata i jest osobą chorą, ale nie wyklucza to automatycznie możliwości udzielania wnuczce chociażby psychicznego wsparcia. Tym bardziej, że córka skazanej ma 16 lat, więc nie jest to maleńkie dziecko, wymagające pomocy przy wszystkich czynnościach. Nadto, jak wynika z akt osobowych skazanej, ma ona jeszcze jedno dziecko w wieku 23 lat. Informacja o tym została przemilczana zarówno we wniosku o przerwę, jak i w wyjaśnieniach skazanej oraz zażaleniu. Co za tym idzie, skazana ani jej obrońca nie przedstawili jakichkolwiek twierdzeń czy dowodów na to, aby ta 23-letnia osoba nie mogła udzielać swojej siostrze wsparcia w czasie pobytu skazanej w zakładzie karnym. Nie zostało zatem --- STRONA 5 --- 5 wykazane, aby to skazana w rzeczywistości była jedyną osobą, która może zająć się córką. Zauważyć wreszcie wypada, że – jak wynika z wyjaśnień skazanej – jej córka bardzo dobrze się uczy i nie sprawia problemów wychowawczych, przeżywa natomiast załamanie psychiczne związane z osadzeniem skazanej. Prowadzi to do wniosku o niecelowości udzielania skazanej przerwy w karze. Po jej zakończeniu skazana musiałaby przecież powrócić do zakładu karnego, co znów wywołałoby u jej córki negatywną reakcję psychiczną. Po przerwie sytuacja wróciłaby więc do punktu wyjścia. Z uwagi na powyższe, stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia zażalenia, należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. Skazaną zwolniono od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze ponieważ ich uiszczenie byłoby dla niej zbyt uciążliwe, z uwagi na trudną sytuację materialną. Sąd Apelacyjny nie zasądził natomiast na rzecz adw. żądanych przez niego kosztów obrony skazanej, ponieważ jest on jej obrońcą z wyboru, a nie z urzędu, więc nie ma żadnych podstaw, by mu te koszty zasądzić.