Postanowienie II AKzw 591/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II AKzw 591/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Lech Lewicki Protokolant - st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie R. K. skazanego za przestępstwo z art. 148 § 2 pkt 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez Dyrektora Zakładu Karnego w H. na postanowienie Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 22 kwietnia 2014r. w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego R. K. w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Zamościu odmówił R. K. udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia (k.9). Powyższe orzeczenie zaskarżył Dyrektor jednostki penitencjarnej (k.11). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i na uwzględnienie nie zasługuje. Oceniając wniosek Dyrektora zakładu karnego przez pryzmat okoliczności wymienionych w przepisie art. 77 § 1 k.k., należy podzielić stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie brak jest dostatecznych podstaw do uznania, iż R. K. po udzieleniu warunkowego zwolnienia ponownie nie wejdzie w konflikt z prawem. Wprawdzie podkreślić trzeba, że zachowanie skazanego w czasie pobytu w zakładzie karnym powinno być ocenione jako bardzo dobre. Był on wielokrotnie nagradzany, a karę odbywa w systemie programowanego oddziaływania, angażując się w nałożone na niego w ramach programu zadania. Korzysta z czasowych zezwoleń na opuszczenie zakładu karnego i nie uchybił ustalonym terminom --- STRONA 2 --- powrotu. Jest zatrudniony poza terenem jednostki w systemie bez konwojenta, dał się przy tym poznać jako pracownik zdyscyplinowany i sumienny. W czasie odbywania kary ukończył z wynikiem pozytywnym terapię dla osób uzależnionych od alkoholu. Oznacza to, że proces resocjalizacji skazanego zmierza w dobrym kierunku. W świetle karalności R. K. za przestępstwo z art. 148 § 2 pkt 1 k.k., ujawniające negatywne cechy jego osobowości, decyzja w przedmiocie warunkowego zwolnienia powinna być jednak podejmowana ze szczególną rozwagą i wnikliwością. W tej sytuacji, uwzględniając okoliczność, iż do końca kary skazanemu pozostało jeszcze niespełna cztery lata, zachodzi potrzeba upewnienia się czy rzeczywiście doszło do trwałych zmian w jego osobowości warunkujących w przyszłości zgodne z prawem i oczekiwaniami społecznymi zachowania. R. K. korzystał już z zezwoleń na czasowe opuszczenie zakładu karnego, w czasie których funkcjonował zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Dalsza obserwacja jego funkcjonowania w warunkach takiego ograniczonego nadzoru penitencjarnego pozwoli na skonstruowanie wobec jego osoby, miarodajnej i pewnej prognozy społeczno – kryminologicznej, która będzie mogła zaowocować pozytywnym odniesieniem się do kolejnego wniosku w przedmiocie warunkowego zwolnienia skazanego. Na obecnym etapie wykonywania kary nie ma jednak jeszcze podstaw uznania, że właściwe zachowanie osadzonego jest następstwem pozytywnych zmian w wyznawanym przez niego systemie wartości moralnych i świadczy o spełnieniu się celów wychowawczych kary. O wydatkach Sąd rozstrzygnął w oparciu o art.624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Z tych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak wyżej. 2