Postanowienie II AKzw 591/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 591/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Jacek Polański Protokolant: st.sekr.sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Barbary Jasińskiej po rozpoznaniu w sprawie T B s. T skazanego z art. 209 § 1 k.k. i inne zażaleń wniesionych przez skazanego oraz jego obrońcę na postanowienie Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 14 kwietnia 2014 roku sygn. akt IV Kow 211/14 o odmowie udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze postanawia I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych 40/100), w tym VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Kielcach odmówił udzielenia skazanemu T B przerwy w odbywaniu kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec niego wyrokami: Sądu --- STRONA 2 --- 2 Rejonowego w Legnicy z dnia 05.11.2010 r. sygn. akt II K 711/10 oraz Sądu Rejonowego w Myślenicach z dnia 07.03.2012 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, że skazany wniosek o przerwę w karze uzasadnił koniecznością zebrania dokumentów niezbędnych mu do wznowienia postępowania w sprawach, w których obecnie odbywa karę. W ocenie Sądu Okręgowego uzyskanie tych dokumentów – od belgijskiego pracodawcy i banku, za pomocą którego przekazywał raty alimentacyjne – nie wymaga udzielenia przerwy w karze. W sprawach wznowieniowych skazany ma ustanowionych obrońców, w związku z czym nie ma przeszkód, by to oni wystąpili o nadesłanie potrzebnych dokumentów. Z wnioskiem o nie może się również zwrócić Prokuratura Generalna – jeśli uzna to za konieczne. Postanowienie to zaskarżył skazany oraz jego obrońca. Skazany w swoim osobistym zażaleniu podniósł, że poprzez odmowę udzielenia mu przerwy pozbawiono go konstytucyjnego prawa do obrony i wznowienia postępowania w prowadzonych przeciwko niemu sprawach. Zaznaczył, że przerwa w karze jest mu niezbędna do skompletowania dokumentów, dzięki którym ma zamiar wykazać swoją niewinność. Dodał, że obrońca z urzędu nie ma obowiązku gromadzenia niezbędnych dokumentów - ma jedynie sporządzić wniosek o wznowienie. Dokumenty może uzyskać tylko w Belgii, muszą też być one uwiarygodnione przez tamtejsze urzędy i sądy. Wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego zażalenia. Obrońca skazanego zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że brak jest podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności w sytuacji, gdy za jej udzieleniem przemawiają ważne względy osobiste w postaci zagwarantowania prawa do obrony poprzez osobiste --- STRONA 3 --- 3 zgromadzenie istotnych dokumentów, które musi przedłożyć w sądzie – co może zrealizować jedynie w warunkach wolnościowych. W związku z powyższym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na okres 3 miesięcy. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Obydwa wniesione zażalenia są niezasadne. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że chęć zgromadzenia dokumentów niezbędnych skazanemu w toku postępowań wznowieniowych nie uzasadnia udzielenia mu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Jak wynika z wyjaśnień skazanego w obu tych sprawach ma wyznaczonych obrońców z urzędu i to oni mogą – a w zasadzie powinni – czynić starania o uzyskanie dokumentów niezbędnych do umotywowania wniosku o wznowienie postępowania. Wbrew twierdzeniom skazanego do obowiązków obrońcy z urzędu nie należy jedynie sporządzenie wniosku o wznowienie postępowania, lecz także pozyskanie dowodów, które mogą go uzasadniać. Jednocześnie, z podawanych przez skazanego informacji co do dokumentów, które w okresie przerwy chciałby zgromadzić nie wynika, by musiał osobiście i bezpośrednio kontaktować się z instytucjami, od których chce je uzyskać. Osobista obecność w belgijskim banku nie wydaje się konieczna, by uzyskać potwierdzenie wykonywanych przelewów rat alimentacyjnych. Podobnie jest z potwierdzeniem obecności skazanego w pracy na terytorium Belgii w dniu 07.10.2008 r., kiedy to przypisano mu popełnienie przestępstwa w Polsce. O wystawienie takiego potwierdzenia może zwrócić się korespondencyjnie. Skazany zresztą, jak wynika z wywiadu środowiskowego, w Belgii był zatrudniony przez firmę krakowską (k. 13), w związku z czym to ona może posiadać informacje w tym zakresie. Dodać tu jeszcze należy, że z --- STRONA 4 --- 4 przedstawionej przez skazanego kopii zameldowania (k. 19) wynika tylko tyle, że skazany zameldował swój pobyt na terytorium Belgii 13.08.2007 r., ale nie oznacza to przecież, że od tamtej pory nieprzerwanie tam przebywał. Skazany nie wskazał też dlaczego dokumenty, o których mowa wyżej – ewentualnie inne, których już nie wymienił – miałyby wymagać potwierdzenia w urzędach czy sądach belgijskich. Fakt ustanowienia dla skazanego obrońców w postępowaniach wznowieniowych, którzy mogą w jego imieniu m.in. występować o niezbędne w prowadzonych przez nich sprawach dokumenty – przy braku wykazania, że osobiste starania skazanego o ich uzyskanie są niezbędne – czyni niezasadnym zarzut naruszenia prawa do obrony poprzez odmowę udzielenia mu przerwy w karze. Zachowanie skazanego w zakładzie karnym nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż podstawą odmowy udzielenia przerwy było ustalenie, że nie zachodzą żadne ważne względy osobiste, które by ją uzasadniały (art. 153 § 2 k.k.w.). Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. O kosztach udzielonej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze w zw. z § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, uwzględniając stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą w § 2 ust. 3 powyższego rozporządzenia. Skazanego zwolniono od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze, ponieważ ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.