Postanowienie II AKzw 590/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 590 / 14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Lech Lewicki Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada - prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie M. P. skazanego za przestępstwa z art. 209 § 1 k.k. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 16 kwietnia 2014 r. o odmowie udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 §1 k.p.k. i art. 624 §1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławczego i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Powołanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Zamościu odmówił M. P. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany, domagając się w istocie jego zmiany i udzielenia warunkowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w Zamościu podjął trafną decyzję o odmowie udzielenia skazanemu warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. U podstaw --- STRONA 2 --- zaskarżonego rozstrzygnięcia legły zaś prawidłowe ustalenia faktyczne, poczynione w oparciu o analizę okoliczności wynikających z treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, istotnych w kontekście przedmiotu niniejszego postępowania, zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych dla skazanego, ocenionych w zgodzie z regułami logicznego rozumowania oraz zasadami doświadczenia życiowego. Przypomnieć bowiem trzeba, że warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary jest wyjątkiem od zasady odbycia kary w rozmiarze orzeczonym w wyroku (treść przepisu art. 77 § 1 k.k. wyraźnie wskazuje na jego fakultatywny charakter), dlatego też jego udzielenie powinno być poprzedzone dostatecznie silnym - opartym na analizie okoliczności określonych w tym przepisie – przekonaniem, że skazany po opuszczeniu zakładu karnego będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności, iż nie popełni ponownie przestępstwa. Tymczasem, w świetle całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności wobec osoby M. P., takiego uzasadnionego przekonania nie sposób jeszcze sformułować. Sąd I instancji dokonując oceny wniosku M. P. przez pryzmat okoliczności określonych w przepisie art. 77 § 1 k.k., uwzględnił jego poprawne zachowanie w zakładzie karnym oraz fakt odbycia terapii dla osób uzależnionych od alkoholu, tym niemniej postęp w resocjalizacji skazanego nie jest na tyle wyraźny, by w świetle pozostałych ujawnionych w sprawie i w większości trafnie uwypuklonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności, pozwalał na udzielenie skazanemu warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary. Co prawda skazany jest systematycznie nagradzany regulaminowo i nie był karany dyscyplinarnie, ukończył kurs antystresowy oraz kurs malarza, jak również uczestniczył programie aktywizacji zawodowej, ale jednocześnie nie zrealizował wszystkich zadań wynikających z odbywania kary w systemie programowanego oddziaływania, wobec tego zostały mu ustalone nowe zadania. Powyższe nie pozwala na uznanie, że skazany przewartościował dostatecznie swoją dotychczasową postawę, przede wszystkim zaś w zakresie obowiązków wynikających z rodzicielstwa oraz swój negatywny stosunek do przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. W tym miejscu trzeba bowiem przypomnieć, że M. P. nie był w stanie prawidłowo funkcjonować w warunkach wolnościowych, czego przejawem jest w szczególności bezskuteczność prowadzonych wobec niego oddziaływań wychowawczych w ramach środka probacyjnego w postaci kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania. Skazany notorycznie uchylał się od łożenia na utrzymanie małoletnich dzieci, tym samym ignorując nałożony nań wyrokami skazującymi obowiązek probacyjny i w 2 --- STRONA 3 --- konsekwencji był trzykrotnie karany za przestępstwa z art. 209 § 1 k.k., a nadto nadużywał alkoholu i zachowywał się agresywnie wobec domowników. W świetle powyższych racji poprawne zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary, samo w sobie, nie może przemawiać za udzieleniem mu warunkowego zwolnienia. Reasumując należy skonstatować, że postęp w procesie resocjalizacji skazanego, nie jest na tyle wyraźny, by zniweczył negatywną wymowę przytoczonych wyżej okoliczności. Dlatego też konieczne jest sprawdzenie stopnia resocjalizacji skazanego w warunkach izolacyjnych w dłuższej, niż dotychczas perspektywie czasowej, a do zajęcia odmiennego stanowiska nie jest w stanie doprowadzić argumentacja zażalenia. W tym stanie rzeczy – nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia – zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. O wydatkach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. uznając, że ze względu na trudną sytuację materialną skazanego, który nie jest zatrudniony odpłatnie w jednostce penitencjarnej, ich uiszczenie byłoby zbyt uciążliwe. Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu. 3