Postanowienie II AKzw 589/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 589/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Lech Lewicki Protokolant - st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie M. T. skazanego za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 22 kwietnia 2014r. w przedmiocie przerwy w odbywaniu kary na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę M. T. przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Zamościu. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Zamościu odmówił skazanemu M. T. udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności (k.47). Na powyższe orzeczenie zażalenie złożył skazany (k.51). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia zaskarżone postanowienie należało uchylić, a sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Zamościu do ponownego rozpoznania. Podstawą swojej decyzji o odmowie udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności Sąd Okręgowy uczynił fakt, że skazany ma do odbycia kilka kar pozbawienia wolności, których koniec jest bardzo odległy, wymaga dalszych oddziaływań penitencjarnych, a nadto jest uzależniony od środków odurzających i wymaga dalszych działań mających na celu utrwalenie efektów terapii odwykowej. Z uwagi jednak na to, że Sąd I instancji, rozpoznając wniosek skazanego, nie dokonał oceny okoliczności podniesionych przez M. T., ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia, że sytuacja rodziny skazanego jest trudna, niemożliwa jest pełna kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia, co skutkować musi uchyleniem niniejszego postanowienia. --- STRONA 2 --- Jak wynika z akt sprawy, w dniu 26 marca 2014r. do Sądu Okręgowego w Zamościu wpłynął wniosek M.T. o udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, w uzasadnieniu którego skazany powołał się na względy rodzinne, które, w jego ocenie, uniemożliwiają mu odbywanie kary pozbawienia wolności. Wskazał na ciężką sytuację materialną swoich najbliższych oraz zły stan zdrowia żony oraz syna, na które do okoliczności dołączył szereg dokumentów. Tymczasem Sąd Okręgowy nie dokonał analizy tych okoliczności, co jest tym bardziej niezrozumiałe, iż w części wstępnej pisemnych motywów swojej decyzji przytacza zwięźle treść wniosku skazanego. Brak poczynienia ustaleń w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odnośnie sytuacji rodzinnej skazanego stanowi zatem błąd w ustaleniach okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia ( „błąd braku” ), mogący mieć niewątpliwie wpływ na treść zapadłego postanowienia. W tych okolicznościach, zaskarżone postanowienie należało uchylić, a sprawę M. T. przekazać Sądowi Okręgowemu w Zamościu do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd I instancji dokona kompleksowej analizy twierdzeń przedstawionych przez skazanego pod kątem wystąpienia przesłanek udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, o których mowa w art. 153 § 2 k.k.w., a następnie swoją decyzję wyczerpująco uzasadni. Kierując się powyższymi względami Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu. 2