Postanowienie II AKzw 582/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 582/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Andrzej Kaczmarek Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada – prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie S. S. skazanego za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 15 stycznia 2014 roku o odmowie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Wskazanym wyżej postanowieniem, Sąd Okręgowy w Radomiu nie uwzględnił wniosku skazanego o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K (…) tego sądu (k. 76). Rozstrzygnięcie to zaskarżył obrońca skazanego zarzucając sądowi pierwszej instancji błąd w ustalaniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że pozbawienie wolności skazanego nie pociągnie dla niego i jego rodziny zbyt ciężkich skutków (k. 90). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie, jako oczywiście bezzasadne, nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Sąd Okręgowy w Radomiu słusznie uznał, że eksponowane we wniosku względy natury rodzinnej, nie uzasadniają odroczenia wykonania skazanemu kary pozbawienia wolności w oparciu o przepis art. 151 § 1 k.k.w. Stanowisko to, poczynione w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne, nie może zostać podważone argumentacją zażalenia, która w istocie swej sprowadza się jedynie do polemiki z oceną zaprezentowaną przez sąd pierwszej instancji w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. Przypomnieć bowiem trzeba, że instytucja przewidziana w art. 151 § 1 k.k.w. służy łagodzeniu zbyt ciężkich (cięższych niż typowe, wyjątkowo ciężkich) skutków, jakie może przynieść ze sobą dla skazanego i jego rodziny nie tylko sam fakt osadzenia skazanego w zakładzie karnym, lecz jego natychmiastowość (niezwłoczność). Tymczasem w realiach niniejszej sprawy, odroczenie wykonania z uwagi eksponowane we wniosku względy, sprowadzałoby się jedynie do odwlekania w czasie typowych następstw wiążących się z pozbawieniem człowieka wolności. Osadzenia skazanego po upływie okresu odroczenia spowodowałoby bowiem dokładnie takie same konsekwencje w sferze jego aktywności zawodowej oraz możliwości ewentualnego wsparcia materialnego najbliższych. W tym stanie rzeczy, brak jest podstaw do uznania, że izolacja S. S. stanowi zagrożenie dla podstaw egzystencji jego najbliższych (to na rodzicach skazanego ciążą zobowiązania kredytowe, a ona sam, imając się prac dorywczych, nie jest w stanie im pomóc w ich spłacie w sposób długofalowy). Poza tym, osadzenie celem odbycia kary pozbawienia wolności zawsze wywołuje pewnie ujemne konsekwencje dla rodziny skazanego. Są to jednak naturalne skutki izolacji więziennej, z którymi osoba, która dopuszcza się popełnienia przestępstwa, winna się liczyć. Z tych też przyczyn – wobec bezzasadności zażalenia – zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. O wydatkach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. uznając, że ze względu na osadzenie skazanego do odbycia kary, ich uiszczenie byłoby zbyt uciążliwe. Z tych wszystkich względów, Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak wyżej. 2