Postanowienie II AKzw 581/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 581/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Andrzej Kaczmarek Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada – prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie J. C. skazanego za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 9 kwietnia 2014 roku w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art.1 §2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty wydatków postępowania odwoławczego i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Przywołanym wyżej postanowieniem, Sąd Okręgowy w Radomiu, odmówił skazanemu udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty zasadniczej kary pozbawienia wolności. Na postanowienie to zażalenie złożył skazany, który nie zgodził się z argumentacją sądu pierwszej instancji. Przytoczył okoliczności przemawiające za udzieleniem mu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie może zostać uwzględnione. Dokonując analizy postawy, właściwości i warunków osobistych skazanego pod kątem wystąpienia przesłanki określonej w przepisie art.77§1 k.k. Sąd Okręgowy w Radomiu uznał, że w stosunku do J. C. nie można jeszcze postawić pozytywnej prognozy społeczno – --- STRONA 2 --- kryminologicznej. Przekonanie to jest właściwe i nie może zostać obalone przez skarżącego, który w środku odwoławczym popadł jedynie w polemikę z ustaleniami i oceną sądu pierwszej instancji, a to z gruntu nie mogło odnieść oczekiwanego rezultatu. Zachowanie skazanego podczas jego pobytu w warunkach izolacji penitencjarnej należało ocenić jako poprawne. Był on nagradzany regulaminowo, ale też dwukrotnie karany dyscyplinarnie, wobec przełożonych prezentuje postawę regulaminową. Był zatrudniony poza zakładem karnym, lecz został z niego wycofany w związku z przekroczeniem dyscyplinarnym. Karę pozbawienia wolności odbywa w systemie programowanego odziaływania, a zadania z niego wynikające realizuje w stopniu właściwym. Jednakże zachowanie skazanego w warunkach izolacji nie pozostaje bez zarzutu. Skazany deklaruje przynależność do nieformalnych struktur podkultury przestępczej. Fakt, że nie odnotowano, na tle tejże przynależności skazanego, niewłaściwych zachowań, oznacza jedynie, że skazany, za swą przynależność do struktur nieformalnych nie był karany dyscyplinarnie. Skarżący powinien zaś mieć na uwadze, że sama przynależność do podkultury więziennej już z założenia sprzeciwia się regulaminowi odbywania kary pozbawienia wolności, a tym samym nie pozwala uznać zachowania skazanego za pozytywne. Sama w sobie bowiem prognozuje dalszy negatywny stosunek do obowiązującego porządku prawnego. Poza tym skazany nie korzystał z czasowego opuszczenia zakładu karnego, co nie pozwala na prognozę co do jego zachowania się na wolności. Jeśli dodatkowo zważyć na uprzednią wielokrotną karalność skazanego i wątpliwie krytyczną postawę wobec popełnionych przestępstw, to nie może podlegać dyskusji, że decyzja w przedmiocie warunkowego zwolnienia skazanego powinna być podejmowana ze szczególną ostrożnością, co też uczynił sąd pierwszej instancji. Proces resocjalizacji skazanego, aczkolwiek na obecnym etapie zmierza w dobrym kierunku, to powinien być jeszcze kontynuowany w warunkach izolacyjnych. Sytuacja rodzinna, na którą powołuje się skazany w zażaleniu, pozostaje bez znaczenia dla decyzji o udzieleniu warunkowego przedterminowego zwolnienia. O wydatkach za postępowanie odwoławcze rozstrzygnięto w oparciu o art.624 § 1 k.p.k. Sąd odwoławczy uznał, iż uiszczenie ich przez skazanego byłoby zbyt uciążliwe. Z tych względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w części dyspozytywnej. 2 --- STRONA 3 --- 3