Postanowienie II AKzw 579/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 579/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Andrzej Kaczmarek Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada – prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie J. K. skazanego za przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy o narkomanii i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 1 kwietnia 2014 roku w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art.1 §2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty wydatków postępowania odwoławczego i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Przywołanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Radomiu odmówił skazanemu udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty zasadniczej kary pozbawienia wolności (k. 19). Na postanowienie to zażalenie złożył skazany, który nie precyzując konkretnych zarzutów odwoławczych, wniósł w istocie o udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie może zostać uwzględnione. Dokonując analizy postawy, właściwości i warunków osobistych skazanego pod kątem wystąpienia przesłanki określonej w przepisie art.77§1 k.k. Sąd Okręgowy w Radomiu --- STRONA 2 --- uznał, że w stosunku do skazanego nie można jeszcze postawić pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej. Przekonanie to jest właściwe. Zachowanie skazanego podczas jego pobytu w warunkach izolacji penitencjarnej należało ocenić jako poprawne (opinia o skazanym k.8). Był on nagradzany regulaminowo, nie będąc przy tym karanym dyscyplinarnie, wobec przełożonych prezentuje postawę regulaminową. Na uwagę zasługuje fakt, że skazany pracuje nieodpłatnie na rzecz jednostki, a powierzone obowiązki wykonuje właściwie. Jednakże zachowanie skazanego w warunkach izolacji nie pozostaje – jak o tym stara się przekonać skarżący – bez zarzutu. Skazany deklaruje przynależność do nieformalnych struktur podkultury przestępczej, a to już z założenia sprzeciwia się regulaminowi odbywania kary pozbawienia wolności, a tym samym nie pozwala uznać zachowania skazanego za pozytywne. Karę pozbawienia wolności odbywa w systemie programowanego odziaływania, lecz zadania z niego wynikające realizuje zaledwie w stopniu dostatecznym. Ponadto deklaruje bezkrytyczny stosunek do popełnionych przestępstw. Poza tym skazany nie odbywał terapii odwykowej (objęty jest jedynie Programem Krótkiej Interwencji), a nadto nie korzystał z czasowego opuszczenia zakładu karnego, co nie pozwala na prognozę co do jego zachowania się na wolności. Jeśli do tego wszystkiego wziąć pod uwagę dotychczasową wielokrotną karalność skazanego, negatywną opinię środowiskową z okresu sprzed osadzenia, kiedy to przyjmował narkotyki, w tym heroinę, nie pracował i nie łożył na utrzymanie swojej córki, wobec której jest zobowiązany alimentacyjnie, to nie może podlegać dyskusji, że decyzja w przedmiocie warunkowego zwolnienia skazanego powinna być podejmowana ze szczególną ostrożnością, co też uczynił sąd pierwszej instancji. Proces resocjalizacji skazanego powinien być jeszcze kontynuowany w warunkach izolacyjnych. Dodać też trzeba, iż okoliczności dotyczące sytuacji osobistej skazanego, nie mają znaczenia dla zasadności wniosku o udzielenie warunkowego zwolnienia. O wydatkach za postępowanie odwoławcze rozstrzygnięto w oparciu o art.624 § 1 k.p.k. Sąd odwoławczy uznał, iż uiszczenie ich przez skazanego byłoby zbyt uciążliwe. Z tych względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w części dyspozytywnej. 2