Postanowienie II AKzw 578/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 578/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Andrzej Kaczmarek Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada – prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie W. K. skazanego za przestępstwa z art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i in. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 15 kwietnia 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od kosztów związanych z postępowaniem odwoławczym i określić, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Radomiu, przywołanym wyżej postanowieniem, odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności uznając, że nie uzasadnia tego sytuacja rodzinna. Postanowienie to zaskarżył obrońca skazanego, zarzucając sądowi pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, wyrażający się bezzasadnym przyjęciem, że nie zaistniały szczególne względy rodzinne i osobiste, które pozwalałyby udzielić skazanemu przerwy w wykonywaniu kary. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie obrońcy skazanego nie jest zasadne i nie może być uwzględnione. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały żadne szczególne okoliczności, które uzasadniałyby możliwość odstąpienia od zasady ciągłego wykonywania kary pozbawienia wolności wobec skazanego. Sąd okręgowy w sposób prawidłowy rozważył okoliczności związane z sytuacją skazanego i na ich podstawie wywiódł prawidłowy wniosek w przedmiocie możliwości i zasadności udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Z informacji znajdujących się w aktach sprawy wynika że byt konkubiny skazanego i dzieci, nie jest zagrożony. Obecnie zamieszkuje ona ze swoją matką, która posiada stałe źródło dochodu z pracy zarobkowej. Poza tym K. S. otrzymuje środki finansowe z ośrodka pomocy społecznej. Jest ona zatem w stanie zaspokoić - przynajmniej na tę chwilę - te najbardziej podstawowe potrzeby, swoje i dzieci. Wątpliwości sądu wzbudza nadto właściwe wykorzystanie przez skazanego ewentualnej przerwy, a to z uwagi na postawę, jaka prezentował przed osadzeniem, kiedy to postrzegany był jako osoba młoda i nieodpowiedzialna. Jeśli do tego wziąć pod uwagę brak zaangażowania skazanego w proces resocjalizacji, to stwierdzić należy, że udzielenie skazanemu przerwy nie znajduje podstaw. W tym stanie rzeczy, nie dopatrując się istnienia względów, o których mowa w art.153 § 2 k.k.w., sąd apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. O wydatkach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. uznając, że ze względu na sytuację materialną skazanego, ich uiszczenie byłoby zbyt uciążliwe. Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia. 2