Postanowienie II AKzw 577/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 577/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Andrzej Kaczmarek Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada – prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie L. K. skazanego za przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 15 kwietnia 2014 roku w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art.624 § 1 k.p.k. w zw. z art.1 §2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty wydatków postępowania odwoławczego i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Przywołanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Radomiu odmówił skazanemu udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty zasadniczej kary pozbawienia wolności. Na postanowienie to zażalenie złożyła obrońca skazanego, zarzucając sądowi pierwszej instancji błąd w ustalaniach faktyczny, przyjętych za podstawę orzeczenia. Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania kary pozbawienia wolności, ewentualnie uchylenie spornego orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie nie jest zasadne i nie może zostać uwzględnione. Dokonując analizy postawy, właściwości i warunków osobistych skazanego pod kątem wystąpienia przesłanki określonej w przepisie art. 77§1 k.k. Sąd Okręgowy w Radomiu uznał, że w stosunku do L. K. nie można jeszcze postawić pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej. Przekonanie to jest właściwe i nie zostało obalone przez skarżącą, aczkolwiek racje należy przyznać odwołującej, że charakter popełnionego przestępstwa nie został wymieniony w katalogu okoliczności z art. 77 § 1 k.k., a zatem nie może się on sprzeciwiać udzieleniu skazanemu warunkowego zwolnienia, chyba, że wskazuje na takie cechy sprawy, które mogą być przyczyną popełnienia przez niego kolejnego przestępstwa. Sąd pierwszej instancji w istocie na takie cechy nie wskazał, jednakże samo to nie dyskredytuje słuszności przyjętego przez sąd pierwszej instancji stanowiska w przedmiocie wniosku skazanego o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia. Orzekając o wniosku o przedterminowe zwolnienie z kary, sąd okręgowy kierował bowiem również zachowaniem skazanego w zakładzie karnym i warunkami jego życia na wolności. Zachowanie skazanego podczas jego pobytu w warunkach izolacji penitencjarnej, należało ocenić jako poprawne, ale nie jest ono wyróżniające się. Skazany nie był karany dyscyplinarnie, za to kilkunastokrotnie nagradzano go regulaminowo. Karę pozbawienia wolności odbywa w systemie programowanego odziaływania, w grupie współosadzonych funkcjonuje zgodnie i bezkonfliktowo, a wobec przełożonych jego zachowanie jest poprawne. Na uwagę zasługuje fakt, że skazany nie deklaruje przynależności do podkultury przestępczej. Posiada krytyczny stosunek do popełnionego czynu. Jednakże skazany nie uczestniczy w systemie przepustkowym, a to z jednej strony nie wskazuje na jego ponadprzeciętne zachowanie w warunkach izolacji, z drugiej zaś, nie pozwala na weryfikację tego zachowania na wolności. Podkreślić należy, że zadania wynikające z odbywania kary w systemie programowanego oddziaływania realizuje wybiórczo, a to oznacza, że nie jest wystarczająco zaangażowany w proces resocjalizacji. Z wyżej wskazanych przyczyn, decyzja w przedmiocie warunkowego zwolnienia skazanego powinna być podejmowana ze szczególną ostrożnością, co też uczynił sąd pierwszej instancji. Proces resocjalizacji skazanego powinien więc być kontynuowany w warunkach izolacyjnych. O wydatkach za postępowanie odwoławcze rozstrzygnięto w oparciu o art.624 § 1 k.p.k. Sąd odwoławczy uznał, iż uiszczenie ich przez skazanego byłoby zbyt uciążliwe. Z tych względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w części dyspozytywnej. 2