Postanowienie II AKzw 573/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydzial

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 573/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego P. S. s. R. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2014r. (sygn. akt V Kow 2427/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 4 marca 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 2427/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił udzielenia P. S. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż położenie osób najbliższych skazanego nie uzasadnia skorzystania przez niego z tej instytucji. Konkubina skazanego może liczyć na wsparcie swojej rodziny, a jednocześnie posiada warunki do samodzielnego przezwyciężenia trudnego położenia majątkowego. Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że wola aktywnego działania w trakcie toczącego się przeciwko skazanemu postępowania przygotowawczego i poddania się terapii odwykowej nie posiada znaczenia dla udzielenia przerwy w karze. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany. Podkreślił, że kurator sądowy sporządzający wywiad środowiskowy nie zapoznał się z dokumentacją --- STRONA 2 --- związaną z zadłużeniem. Nadto skarżący raz jeszcze wskazał na niekorzystne położenie swoich najbliższych. Podkreślił, że jego konkubina samotnie wychowuje dwuletniego syna. Prowadzona przez nią działalność gospodarcza nie przynosi jej zysków, a nadto istnieje ryzyko, że udzielona z Urzędu Pracy dotacja zostanie cofnięta. Obecnie posiada zaległości w opłatach za mieszkanie. Z powyższych względów nie może kontynuować procesu edukacji. Skarżący podkreślił, że w okresie przerwy wspomógłby finansowo swoich najbliższych poprzez podjęcie zatrudnienia, zakończyłby sprawy związane z prowadzoną przez niego przed osadzeniem działalnością gospodarczą i wynegocjowałby spłatę zadłużenia w ratach. Wskazując na powyższą argumentację skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie P. S. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Wbrew twierdzeniu skarżącego, przeprowadzony przez kuratora sądowego wywiad dotyczący położenia jego najbliższych nie zawiera uchybień. Został sporządzony na podstawie rozmowy z najbliższymi skazanego, pracownikiem socjalnym i po analizie jego sytuacji finansowej. Zawiera wszelkie informacje niezbędne do prawidłowej i wszechstronnej oceny położenia skazanego. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. Wprawdzie położenie konkubiny skazanego jest obecnie trudne, to jednak nie można tracić z pola widzenia, że posiada ona środki utrzymania. Nadto rozpoczęła się procedura przyznania świadczeń alimentacyjnych z Funduszu Alimentacyjnego. Jednocześnie dodać należy, że konkubina dysponuje możliwościami samodzielnego poprawienia swojego położenia. Pomocy w opiece nad dzieckiem udzielają jej --- STRONA 3 --- rodzice. Może ona również liczyć na wsparcie rodziców skazanego. Obecność skazanego w warunkach wolnościowych nie jest zatem bezwzględnie konieczna. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że P. S. dodatkowo nie rokuje wykorzystania przedmiotowej instytucji zgodnie z jej przeznaczeniem. W trakcie ograniczonej czasowo przerwy w karze nie zdołałby bowiem trwale rozwiązać trudności finansowych z jakimi borykają się jego najbliżsi. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.