Postanowienie II AKzw 572/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 572/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący – Sędzia SA Andrzej Kaczmarek Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada – prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie J. Ś. skazanego za przestępstwo z art. 162 § 1 k.k. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 17 kwietnia 2014 roku w przedmiocie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić w całości skazanego od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Siedlcach – na podstawie art. 75 § 2 k.k. – zarządził wykonanie warunkowo zawieszonej kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wobec skazanego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia (…) roku w sprawie II K … . Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany, który nie formułując konkretnych zarzutów odwoławczych, wniósł o uchylenie spornego orzeczenia. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i – jako takie – nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- W sprawie niniejszej niewątpliwie zostały spełnione przesłanki, których zaistnienie dawało sądowi pierwszej instancji możliwość zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej względem J. Ś. Będąc w okresie próby skazany wielokrotnie naruszył obowiązek probacyjny w postaci utrzymywania kontaktu z kuratorem. Przekonują o tym dobitnie akta dozoru kuratorskiego. Poza tym skazany naruszył również obowiązek powtrzymania się od nadużywania alkoholu (k.13). Wytłumaczeniem takiego zachowania skazanego nie może być to, że w zasadzie jest on osobą bezdomną czy też wrogie stosunki z kolegami, przez których został pobity. To bowiem nie kurator, lecz skazany winien zabiegać o kontakt z kuratorem, o ile oczywiście chce utrzymania instytucji probacyjnych. Takiej woli po stronie skazanego dopatrzeć się nie sposób. A skoro skazany nie utrzymywał prawidłowego kontaktu ze sprawującym dozór, całkowicie bezpodstawne są jego obecne roszczenia, że to kurator miał mu zapewnić stosowną „ochronę”. Jeśli do tego wziąć pod uwagę zmienne zachowanie skazanego wobec jego matki, nad m. in. którą wcześniej znęcał się i nawet jej brak wiary w przemianę skazanego, to nie może podlegać dyskusji, że skazany jest osobą niepoprawną, w której próżno poszukiwać subordynacji i respektowania porządku prawnego, a wcześniej postawiona wobec niego pozytywna prognoza kryminologiczna, wyrażająca się w zawieszeniu mu wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, okazała się fikcją. Dlatego też, decyzja sądu pierwszej instancji była w pełni słuszna i nie jest jej w stanie skutecznie podważyć retoryka rozpoznawanego zażalenia. O wydatkach związanych z postępowaniem odwoławczym rozstrzygnięto na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Z tych wszystkich względów, Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji. 2