Postanowienie II AKzw 569/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 569/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Jacek Polański Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Barbary Jasińskiej po rozpoznaniu w sprawie A K s. P skazanego z art. 284 § 2 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2014 roku sygn. akt V Kow 622/14 o odmowie udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze postanawia I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych 40/100), w tym VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Krakowie odmówił udzielenia skazanemu A K przerwy w odbywaniu kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec niego wyrokami: Sądu --- STRONA 2 --- 2 Rejonowego w Brzesku z dnia 07.05.2012 r., sygn. akt. II K 261/12, z dnia 20.06.2013 r. sygn. akt. II K 19/13 i z dnia 26.02.2013 r. sygn. akt. II K 824/12 oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Bochni z dnia 04.11.2011 r. sygn. akt. II K 398/11. W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, że jak wynika z opinii z dnia 29.11.2013 r., wydanej przez uprawnionego lekarza Ambulatorium Aresztu Śledczego w K, u skazanego stwierdzono zaburzenia adaptacyjne u osoby z obniżonym poziomem intelektualnym, skrzywienie przegrody nosowej i zapalenie zatok w wywiadzie. W okresie od 04.11.2013 r. do 27.11.2013 r. przebywał na Oddziale Psychiatrii Sądowej Aresztu Śledczego w K z powodu zaburzeń adaptacyjnych. Uzyskano poprawę stanu zdrowia i został skierowany do leczenia ambulatoryjnego. Z dopuszczonego przez Sąd I instancji dowodu z opinii biegłych lekarzy psychiatrów wynika, że stan zdrowia psychicznego skazanego nie urasta do miana choroby psychicznej, o jakiej mowa w przepisie art. 150 §1 k.k. W konkluzji biegli stwierdzili, iż skazany może być leczony w zakładzie karnym, przy czym karę winien odbywać w systemie terapeutycznym. Ponieważ skazany na posiedzeniu w dniu 22.01.2014 r. podał, że ma wyznaczony termin zabiegu operacyjnego zatok i tego powodu stara się też o przerwę w karze Sąd I instancji zwrócił się z zapytaniem do Poradni Otolaryngologicznej Szpitala […] w K. Z odpowiedzi wynika, że skazany miał wyznaczony termin do operacji korekcyjnej przegrody nosa na podstawie skierowania do szpitala. Jest to zabieg planowy i można go wykonać w dowolnym zaplanowanym terminie. Wykonanie tego zabiegu w innym terminie zdaniem lekarza specjalisty nie stanowi zagrożenia dla życia i zdrowia pacjenta. W tej sytuacji, w ocenie Sądu Okręgowego, nie zachodzą przesłanki o charakterze zdrowotnym do --- STRONA 3 --- 3 udzielenia skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, gdyż skazany może przebywać w zakładzie karnym. Jeśli zaś chodzi o sytuację rodzinną skazanego, to z wywiadu środowiskowego wynika, że jest trudna. Brak jest jednak podstaw do przyjęcia, by skazany w okresie przerwy zgromadził środki potrzebne na utrzymanie rodziny na okres dalszego odbywania kary. Dodał Sąd Okręgowy, że skazany przed osadzeniem nie zgromadził żadnych oszczędności, a przeciwnie, zaciągał zobowiązania. Dom zaś, w którym przebywają bliscy skazanego, zamieszkują także inne osoby i one również winny zatroszczyć się o jego remont, którego konieczność zgłasza skazany. Postanowienie to zaskarżył obrońca skazanego zarzucając obrazę art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. polegającą na nieuwzględnieniu okoliczności ujawnionych w toku postępowania, a przemawiających za pozytywnym rozstrzygnięciem wniosku skazanego. W związku z powyższym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, względnie o uchylenie tegoż orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Argumentację Sądu I instancji należy podzielić w całej rozciągłości. Udzielenia skazanemu przerwy nie uzasadnia bowiem ani jego stan zdrowia (art. 153 § 1 k.k.w. w zw. z art. 150 § 1 i 2 k.k.w.), ani też ważne względy natury rodzinnej (art. 153 § 2 k.k.w.). Ze świadectwa o stanie zdrowia skazanego, sporządzonego w zakładzie karnym w dniu 29.11.2013 r. (k. 134), opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia 17.12.2013 r. (k. 144-147) oraz pisemnej odpowiedzi Poradni Otolaryngologicznej Szpitala […] w K (k. 220) w sposób jednoznaczny --- STRONA 4 --- 4 wynika, że pobyt skazanego w zakładzie karnym nie zagraża jego życiu, ani też nie stanowi dla jego zdrowia poważnego niebezpieczeństwa. W zażaleniu, poza stwierdzeniem, że skazany nie zgadza się z informacjami wynikającymi z wyżej wymienionych dokumentów i opinii, nie podniesiono jakichkolwiek merytorycznych racji, które pozwalałyby na przyjęcie, iż wnioski w nich zawarte nie są prawidłowe. Sąd Apelacyjny w pełni podziela ocenę Sądu I instancji, że powyższe dokumenty i opinie są rzetelne i wiarygodne, w związku z czym mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Sąd I instancji nie negował, że sytuacja rodzinna skazanego jest trudna. Żona skazanego (wraz z dzieckiem) zamieszkuje jednak w domu należącym do jej ojca, wraz z siostrą i jej partnerem, od których uzyskuje wsparcie finansowe. Wraz ze środkami, które sama uzyskuje z tytułu zasiłków pozwala jej to na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych swoich i dziecka. Z faktu, że się leczy i pozostaje pod kontrolą kardiologa nie wynika też, by nie mogła ona podjąć pracy. Nie ma również podstaw do przyjęcia, że żona skazanego wymaga opieki, a nadto o ewentualną pomoc w jej zorganizowaniu mogą zatroszczyć się osobą z nią mieszkające. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że Sąd I instancji trafnie wskazał, że skazany nie daje gwarancji zabezpieczenia sytuacji materialnej swoich bliskich w okresie przerwy. W szczególności z niczego nie wynika, by miał on zapewnioną, jak twierdzi obrońca, dobrze płatną pracę. Z przedstawionej promesy zatrudnienia z dnia 27.03.2014 r. wynika jedynie, że ma możliwość podjęcia pracy na pół etatu (k. 262). Reasumując, brak jest podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, w związku z czym zaskarżone postanowienie, jako prawidłowe, utrzymano w mocy. --- STRONA 5 --- 5 O kosztach udzielonej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze w zw. z § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, uwzględniając stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą w § 2 ust. 3 powyższego rozporządzenia. Skazanego zwolniono od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze, ponieważ ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.