Postanowienie II AKzw 564/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi-II Wydział Karny w skła

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 564/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi - II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : Sędzia SA Krystyna Mielczarek Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Sierakowska – Wasińska przy udziale M. C. - Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi po rozpoznaniu w sprawie K. R. skazanego za przestępstwo z art. 197 § 3 pkt 2 k. k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 1 kwietnia 2014r. w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k. p. k. p o s t a n a w i a : utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Zażalenie jest niezasadne. Sąd I instancji poczynił wyczerpujące ustalenia faktyczne dotyczące stanu zdrowia skazanego i słusznie doszedł do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki w postaci choroby psychicznej ani innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej odbywanie kary pozbawienia wolności. Brak jest więc podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w karze w oparciu o art. 153 § 1 k. k. w. Z opinii o stanie zdrowia skazanego wydanej przez lekarza więziennego z Zakładu Karnego w P. z zakresu chirurgii ogólnej (k. 19), w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że obecnie K. R. może przebywać i być leczony w zakładzie karnym. Biegły wskazał, że skazany był konsultowany przez internistę, chirurga, neurologa, laryngologa i dermatologa. Obecnie poddany jest leczeniu farmakologicznemu z powodu podejrzenia zapalenia wątroby typu „C”. Powyższe okoliczności uzasadniają stanowisko, że skazany w zakładzie karnym ma zapewnioną właściwą opiekę ze strony wykwalifikowanego personelu medycznego w ramach więziennej służby zdrowia, tym samym skarżący nie wskazał na wystąpienie w przedmiotowej sprawie jakichkolwiek okoliczności wyjątkowych, które uzasadniałyby odstąpienie od zasady ciągłości wykonywania kary. W ocenie sądu odwoławczego brak jest podstaw aby kwestionować rzetelność i prawidłowość zastosowanego wobec skazanego leczenia farmakologicznego. Skazany nie dysponuje odpowiednią wiedzą medyczną aby poddawać w wątpliwość wyniki zastosowanego leczenia. Nie przedstawił on żadnych dowodów na to, że jego leczenie przebiega w sposób nieprawidłowy. Samo subiektywne odczucie, że --- STRONA 2 --- schorzenia, na które cierpi mogą być skutecznie leczone w warunkach wolnościowych, nie stanowi jeszcze dostatecznej podstawy do zmiany zaskarżonego postanowienia. Dlatego Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy, jako słuszne.