Postanowienie II AKzw 564/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 23 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 564/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 23 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Wojciech Dziuban Protokolant: st. prot. sądowy Natasza Żak przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Woźniaka po rozpoznaniu w sprawie detencjonowanej K K c. J zażalenia wniesionego przez obrońcę detencjonowanej na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 23 kwietnia 2014 roku, sygn. akt II K 46/08 w przedmiocie dalszego stosowania wobec detencjonowanej środa zabezpieczającego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze postanawia I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. kwotę 147,60 złotych (sto czterdzieści siedem złotych 60/100) w tym VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej detencjonowanej z urzędu; III. zwolnić detencjonowaną od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Tarnowie orzekł o dalszym stosowaniu wobec --- STRONA 2 --- 2 detencjonowanej środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym przy podstawowym stopniu zabezpieczenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy stwierdza, że z opinii biegłych psychiatrów wynika, iż K K winna być w dalszym ciągu internowana, podzielając zawarte w niej wnioski. Ponadto Sąd I instancji podnosi, że przedmiotowa opinia jest kompleksowa i zrozumiała, a końcowe wniosku jasne i jednoznaczne. Na powyższe postanowienie złożył zażalenie obrońca zaskarżając je w całości na korzyść detencjonowanej. Obrońca zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, że nadal istnieją przesłanki, które nakazują stosowanie wobec detencjonowanej środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uchylenie stosowania wobec detencjonowanej środka zabezpieczającego. W uzasadnieniu zażalenia obrońca podnosi, że biegli w swojej opinii wskazali na poprawę zdrowia internowanej. Z opinii tej wynika, że obecnie jest ona spokojna, nie wypowiada urojeń oraz nie ulega omamom. Powołuje się nadto na opisane w opinii zachowanie K K, która w trakcie pobytu na oddziale jest spokojna, bezkonfliktowa i nie przejawia zachowań agresywnych. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, a podniesione w nim argumenty nie dają podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Bezspornym jest, że biegli psychiatrzy wskazali na opisane w zażaleniu okoliczności dotyczące zachowania K K. Obrońca nie powołał się jednak na inne fakty podane w tej opinii, a przede wszystkim zaś na to, iż nie uzyskała ona wglądu w chorobę, ujawnia tendencje do --- STRONA 3 --- 3 ograniczenia, a nawet przerwania leczenia które wiązałoby się z pewnym wysiłkiem z jej strony. Wskazać jednakże należy, iż podnosząc wskazane wyżej argumenty autor zażalenia nie wskazuje na niejasność lub niepełność opinii. Nie kwestionuje również zawartych w niej końcowych wniosków. Na podstawie owych wniosków Sąd orzekający zasadnie orzekł, iż konieczne jest wobec detencjonowanej stosowanie w dalszym ciągu środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia jej w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym. Tą argumentację Sąd Apelacyjny w całej rozciągłości akceptuje. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. Detencjonowaną na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że ich uiszczenie byłoby dla niej zbyt uciążliwe. O kosztach udzielonej K K z urzędu pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze w zw. z § 15 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a w wysokości tego wynagrodzenia uwzględniono stawkę podatku VAT od towarów i usług przewidzianą w § 2 ust. 3 tegoż rozporządzenia.