Postanowienie II AKzw 562/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi-II Wydział Karny w skła

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 562/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi - II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : Sędzia SA Krystyna Mielczarek Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Sierakowska – Wasińska przy udziale M. C. - Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi po rozpoznaniu w sprawie S. Ś. skazanego za przestępstwo z art. 278 § 1 k. k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 17 kwietnia 2014 r. w przedmiocie uchylenia zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k. p. k. p o s t a n a w i a : utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Zażalenie nie jest zasadne. Skarżący podejmuje jedynie ponownie próbę usprawiedliwienia swojego zachowania polegającego na dokonywaniu naruszeń harmonogramu dozoru elektronicznego. W treści wywiedzionego środka odwoławczego nie wskazał jednak na żadne nowe okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Przedstawione przez niego wyjaśnienia nie zasługują na akceptację. Skazany w okresie od 21 marca 2014 roku do 23 marca 2014 r. dopuścił się łącznie pięciu naruszeń harmonogramu dozoru, w tym trzech naruszeń trwających ponad godzinę. Skazany świadom był przedziału czasu, który ma przeznaczony na poszukiwanie lub wykonywanie pracy zarobkowej, ale pomimo tego dopuszczał się kolejnych przekroczeń czasowych. S. Ś. zobligowany był do przestrzegania harmonogramu dozoru elektronicznego, co jest jednym z warunków odbywania kary w omawianym systemie, polegającym de facto na tzw. „areszcie domowym”. Skazany był wielokrotnie pouczany przez kuratora sądowego o konieczności przestrzegania określonych godzin pobytu w miejscu wykonywania kary, jednak tłumaczenia te nie zmieniły zachowania skazanego. Powyższe przemawia za przyjęciem, że skazany wykazuje lekceważącą postawę wobec korzystnej dla siebie decyzji sądu i nie wykorzystuje należycie udzielonej mu szansy w postaci możliwości funkcjonowania w warunkach wolnościowych. Mając powyższe rozważania na uwadze orzeczono jak w sentencji.