Postanowienie II AKzw 556/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi-II Wydział Karny w skła

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 556/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi - II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : Sędzia SA Krystyna Mielczarek Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Sierakowska – Wasińska przy udziale M. C. - Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi po rozpoznaniu w sprawie S. Z. skazanego za przestępstwa z art. 279 § 1 k. k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k. p. k. p o s t a n a w i a : 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. F. C. - Kancelaria Adwokacka w Ł. kwotę 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) złotych tytułem należności za obronę z urzędu udzieloną skazanemu w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Środek odwoławczy posługuje się tymi samymi argumentami, które znane były Sądowi I instancji, a mimo tego nie doprowadziły do pozytywnego rozstrzygnięcia. Skazany ubiegał się o udzielenie przerwy z uwagi na ważne względy rodzinne. Podniesione przez niego argumenty dotyczące jego sytuacji rodzinnej, jak słusznie orzekł Sąd Okręgowy, nie mogą spowodować uwzględnienia jego wniosku o udzielenie przerwy. Odstąpienie od zasady ciągłości kary możliwe jest bowiem tylko wtedy, gdy dalsza nieobecność skazanego w rodzinie doprowadzi ponad wszelką wątpliwość, do nieodwracalnych ujemnych konsekwencji w jej funkcjonowaniu. Tymczasem, skarżący nie twierdzi, że w przypadku odmowy udzielenia mu przerwy tak by było. W treści zażalenia zapewnienia jedynie, że zrozumiał naganność swojego zachowania i chciałby odzyskać kontakt ze swoim synem, który obecnie przebywa w rodzinie zastępczej. Okoliczności te nie mogą być postrzegane jako ważne względy rodzinne w rozumieniu art. 153 § 2 k. k. w. --- STRONA 2 --- Zważyć należy, że skazany swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem, nie zapewnił swojemu dziecku właściwej opieki, przez co został pozbawiony władzy rodzicielskiej nad małoletnim, co z kolei skutkowało umieszczeniem syna skazanego w rodzinie zastępczej, w której ma zapewnioną właściwą opiekę i bezpieczeństwo. Biorąc również pod uwagę zmienne zachowanie skazanego w warunkach izolacji więziennej oraz to, że jest recydywistą w rozumieniu art. 64 § 1 k .k., był już sześciokrotnie karany za przestępstwa tego samego rodzaju z art. 278 § 1 k. k. i art. 279 § 1 k. k., a także - uwzględniając jego twierdzenia o trudnej sytuacji rodzinnej iż mimo tego zdecydował się na popełnienie kolejnego przestępstwa, wiedząc przy tym o społecznych skutkach izolacji więziennej, mógł przypuszczać, że zostanie skazany na karę pozbawienia wolności a jego syn pozostawiony bez opieki i wsparcia zostanie umieszczony w rodzinie zastępczej. Zdaniem Sądu Apelacyjnego z tych wszystkich względów nie ma potrzeby, by skazany opuszczał Zakład Karny przed zakończeniem wykonywania kary. O wysokości należności na rzecz obrońcy z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 15 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (...) (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z zm.) Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.