Postanowienie II AKzw 553/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 19 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 553/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 19 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Beata Barylak-Pietrzkowska Protokolant: st. prot. sądowy Natasza Żak przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Woźniaka po rozpoznaniu w sprawie K B skazanej z art. 286 § 1 kk i inne zażaleń wniesionych przez skazaną i jej obrońcę na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2014 roku, sygn. akt V Kow 576/14 w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk i art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw postanawia 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; 2. zwolnić skazaną od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze; 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy), w tym podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanej z urzędu w II instancji. Uzasadnienie Powołanym na wstępie postanowieniem Sąd Okręgowy w Krakowie odmówił skazanej udzielenia przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności. Powyższe postanowienie zaskarżyli skazana oraz jej obrońca. --- STRONA 2 --- 2 Skazana w osobistym zażaleniu nie sformułowała zarzutów i wniosła o udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Obrońca skazanej zaskarżonemu postanowieniu w oparciu o art. 438 pkt 3 kpk zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na wadliwym przyjęciu, że nie zachodzą przesłanki do udzielenia skazanej przerwy w wykonaniu kar pozbawienia wolności, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że sytuacja rodziny K B wymaga jej osobistego zaangażowania i wsparcia. W konkluzji zażalenie wniosło o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanej przerwy w wykonaniu kar pozbawienia wolności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenia nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd Okręgowy zasadnie odmówił skazanej udzielenia przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 153 § 3 kkw nie jest możliwe udzielenie przerwy przed upływem roku od dnia ukończenia poprzedniej przerwy i powrotu po niej do zakładu karnego, chyba że zachodzi wypadek choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby albo inny wypadek losowy. Jak słusznie podniesiono w doktrynie wypadek, o jakim mowa wyżej to zdarzenie nagłe, o charakterze wyjątkowym takie jak śmierć, pożar, powódź lub inna klęska żywiołowa (por. Z. Hołda, K. Postulski „Kodeks Karny Wykonawczy – Komentarz Gdańsk 2005 wyd. Arche, s. 514). --- STRONA 3 --- 3 Zasadnie Sąd Okręgowy nie uznał sytuacji rodzinnej skazanej i stanu zdrowia matki skazanej za wypadek losowy w rozumieniu art. 153 § 3 kkw uzasadniający udzielenie skazanej przerwy w karze. Sąd odwoławczy w pełni podziela stanowisko doktryny, że wypadkiem losowym w znaczeniu tego przepisu jest bowiem zdarzenie nagłe, o wyjątkowo ciężkich skutkach dla skazanego lub jego rodziny, które z powodów humanitarnych uzasadnia ponowne przerwanie kary. Wymaga dodania, że nie może to być również zachowanie tożsame z tym, które stanowiło już podstawę udzielenia zakończonej przerwy. Stan zdrowia matki skazanej nie uzasadniał przyjęcia, że w niniejszej sprawie wystąpił wypadek losowy w rozumieniu art. 153§ 3 kkw. O ile można było zgodzić się z tym, że pozostawanie przez matkę skazanej w leczeniu w związku ze schorzeniami układu krążenia jest okolicznością nową, to nie można było interpretować jej jako powodującej wyjątkowo ciężkie skutki przemawiające ze względów humanitarnych za udzieleniem skazanej przerwy w karze. Sąd odwoławczy uwzględnił w tym kontekście, że skarżący wykazali jedynie, iż matka skazanej pozostaje w leczeniu, ale jednocześnie nie wykazali, aby aktualny jej stan zdrowia wykluczał opiekę nad dziećmi skazanej w dotychczasowym wymiarze. Sama okoliczność pozostawania przez matkę skazanej w leczeniu schorzeń układu krążenia nie uprawniała jeszcze do przyjęcia, że jej stan pogorszył się w takim stopniu, że nie może wykonywać opieki nad dziećmi skazanej, którą dotychczas sprawowała. Jako nieprzekonujące jawiło także stanowisko skarżących, jakoby z uwagi na leczenie matki skazanej i skierowanie jej do szpitala, ciężar opieki spoczywał na mężu skazanej, skoro jednocześnie wskazano, że sprawuje tę opiekę, bo miał stracić pracę. Tako samo należało ocenić twierdzenie, że z uwagi na stan zdrowia teściowej nie może podjąć starań o znalezienie nowego zatrudnienia, jak --- STRONA 4 --- 4 również podnoszoną przez skazaną okoliczność nadużywania alkoholu przez jej męża, których to okoliczności nawet nie uprawdopodobniono. Informacje znajdujące się w aktach sprawy uprawniały do wniosku, że dzieci skazanej nie są pozbawione opieki, sprawują ją matka i mąż skazanej. Należało także uwzględnić, że skazana może liczyć na wsparcie finansowe ojca, a już poprzednio Sąd Apelacyjny odmawiając udzielenia skazanej przerwy w karze trafnie zauważył, że w takiej sytuacji członkowie rodziny skazanej mogą rozważyć zatrudnienie opiekunki, co pozwoliłoby z kolei mężowi skazanej starać się o pracę. Ponadto źródłem utrzymania rodziny skazanej poza pomocą, jaką świadczy jej ojciec są także świadczenie alimentacyjne otrzymywane przez syna skazanej; w toku jest także procedura o przyznanie takich świadczeń na rzecz córki skazanej (choć wymaga ona aktywności skazanej); rodzina otrzymuje także zasiłek rodzinny (k. 44). Dochody męża nie były zatem jedyną podstawą utrzymania, a pomimo utraty przez niego pracy rodzina skazanej nie jest pozbawiona podstaw egzystencji. W takim stanie sprawy nie było podstaw do ustalenia, że sytuacja rodzinna skazanej jest tak dramatyczna, jak wskazała w środku odwoławczym. Nie można było zatem podzielić stanowiska o nietrafności zaskarżonego postanowienia i przyjąć wystąpienie wypadku losowego. Sąd odwoławczy nie kwestionuje, że obecność skazanej na wolności mogłaby poprawić funkcjonowanie rodziny, zrozumiała jest także wyrażona przez skazaną chęć przebywania z dziećmi i sprawowanie nad nimi opieki. Wykazano jednak, że w obecnym stanie sprawy z uwagi na ograniczenia wynikające z treści art. 153 § 3 kkw i podniesione powyżej okoliczności faktyczne dotyczące sytuacji rodzinnej skazanej nie było podstaw do udzielenia skazanej przerwy w karze, skoro nie wystąpił wypadek losowy, o którym --- STRONA 5 --- 5 mowa w art. 153 § 3 kkw. Sąd I instancji trafnie także zauważył, że poprzednio udzielonych przerw skazana nie wykorzystała do końca właściwe, skoro zdarzało się jej wychodzić z domu i nie wracać przez kilka dni; popełniła także w okresie przerwy w karze kolejne przestępstwa. Jeśli natomiast chodzi o zgłaszaną przez skazaną obawę o stan zdrowia najmłodszej córki, to nasuwa się spostrzeżenie, że aktualnie wymaga ona jedynie konsultacji medycznych w poradni kardiologicznej co trzy miesiące. Gdyby zaistniała wskazana przez skazaną konieczność jej hospitalizacji i wykonania operacji skazana może starać się o udzielenie jej w tym celu przepustki. Skazana przyznała przecież, że dopiero ma zostać wyznaczony ewentualny termin operacji. Ponadto należało wskazać, że dobrym sprawowaniem podczas odbywania kary skazana może zasłużyć na włączenie w system przepustkowy i w ten sposób będzie mogła wspierać swoich najbliższych i przebywać z dziećmi. Sąd I instancji trafnie także przyjął, że nie zdiagnozowano u skazanej ciężkiej choroby ani choroby psychicznej, o których mowa w art. 153 § 3 kkw. W opinii o stanie zdrowia skazanej przedstawionej przez Dyrektora Aresztu Śledczego zapewniono, że skazana może przebywać w zakładzie karnym, gdzie może być leczona. Z tych powodów Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie na podstawie powołanego przepisu prawa, zwalniając skazaną od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze przy uznaniu, że byłoby to dla niej zbyt uciążliwe.