Postanowienie II AKzw 552/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 19 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 552/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 19 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Beata Barylak-Pietrzkowska Protokolant: st. prot. sądowy Natasza Żak przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Woźniaka po rozpoznaniu w sprawie R K skazanego z art. 200 § 1 kk i inne zażaleń wniesionych przez skazanego oraz jego obrońcę na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2014 roku, sygn. akt V Kow 612/14 w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk i art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw postanawia 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; 2. zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze; 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści gorszy), w tym podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w II instancji. Uzasadnienie Powołanym na wstępie postanowieniem Sąd Okręgowy w Krakowie odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności motywowanej sytuacją zdrowotną, ponieważ ustalił, że skazany ma w zakładzie karnym zapewnione leczenie, a pobyt --- STRONA 2 --- 2 w warunkach izolacji nie stwarza niebezpieczeństwa dla jego życia, ani zdrowia. Powyższe postanowienie zaskarżyli zażaleniami skazany oraz jego obrońca. Skazany w osobistym zażaleniu wniósł o udzielenie przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności. Obrońca skazanego zaskarżonemu postanowieniu w oparciu o art. 438 pkt 3 kpk zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na wadliwym przyjęciu, że nie zachodzą przesłanki do udzielenia skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, pomimo że zdaniem skazanego schorzenia, na które cierpi mogą być leczone jedynie w warunkach wolnościowych. W konkluzji zażalenie wniosło o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenia nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w sposób prawidłowo, nie dopuszczając się zarzucanego błędu w ustaleniach faktycznych ustalił, że obecny stan zdrowia skazanego, który jest znany więziennej służbie zdrowia nie stanowi przeciwwskazania w nieprzerwanym odbywaniu kary pozbawienia wolności, a skazany ma w warunkach izolacji zapewnione adekwatne do stwierdzonego u niego schorzenia leczenie. Nie można było zgodzić się z twierdzeniami skazanego, że nie otrzymuje właściwego leczenia w zakładzie karnym. W uzasadnieniu tego zarzutu skazany odwołał się do diagnozy lekarzy specjalistów odnośnie do stanu jego zdrowia wynikającej z posiadanej przez niego --- STRONA 3 --- 3 dokumentacji medycznej, w tym m. in. sprawozdania sądowo − lekarskiego KiZMS w K, skierowania do Szpitala im […] w K na oddział reumatologii i rehabilitacji. Skazany zarzucił także, iż zaoferowano mu w zakładzie karnym leczenie farmakologiczne, a nie rehabilitację, a zaproponowane mu leki „są trujące”. Sąd odwoławczy miał na uwadze, że wskazanych w środku odwoławczym dokumentów skazany nie przedstawił, a jedynie w treści zażalenia przytoczył ich fragmenty. Ponadto uwzględnił, że Sąd I instancji, jak wynika z protokołu posiedzenia miał wiedzę o tych dokumentach wydając zaskarżone postanowienie. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu odwoławczego rozstrzygające było to, że Sąd I instancji zwrócił się do Aresztu Śledczego w K o przedstawienie opinii o stanie zdrowia skazanego, z której wynika, że stan zdrowia skazanego jest stabilny i może one przebywać i być leczony w zakładzie karnym. Co istotne, w powyższym dokumencie uwzględniono schorzenia, tj. reumatoidalne zapalenie stawów, na które powołał się skazany nie zgadzając się z rozstrzygnięciem o odmowie udzielenia mu przerwy w karze. W przedłożonej opinii w sposób stanowczy wskazano, iż aktualnie rozpoznano u skazanego reumatoidalne zapalenie stawów w niskiej aktywności, zwrócono także uwagę, iż skazany odmówił leczenia farmakologicznego, jak i rehabilitacji i podkreślono roszczeniowość skazanego niemającą uzasadnienia w obrazie klinicznym. Z powyższego wynika, że stan zdrowia skazanego jest znany więziennej służbie zdrowia, nie dostrzeżono przeszkód w jego leczeniu oraz że wbrew twierdzeniom skazanego zaoferowano mu także leczenie rehabilitacyjne. Jeśli więc skazanemu można zapewnić odpowiednie do rozpoznanego u niego schorzenia leczenie w warunkach w zakładu karnego, to jego --- STRONA 4 --- 4 stanowisko oraz stanowisko obrońcy, że może być leczony tylko na wolności nie mogło skutkować udzieleniem przerwy w karze. Za celowe Sąd odwoławczy uznał przypomnienie, że z dniem 1 stycznia 2012 roku doszło do zmiany przepisów Kodeksu karnego wykonawczego w tym art. 153 § 2 kkw, z którego wyeliminowano możliwość fakultatywnego udzielenia przerwy w karze z uwagi na ważne względy zdrowotne. W konsekwencji Sąd I instancji trafnie rozważał wniosek skazanego w kontekście dyspozycji art. 153 § 1 kkw. w zw. z art. 150 § 1 kkw. Aktualnie Sąd udziela przerwy w karze jedynie w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie orzeczonej wobec skazanego kary pozbawienia wolności, a takiej choroby u skazanego nie stwierdzono. Sąd Apelacyjny w związku z zarzutami co do nieodpowiedniego leczenia w zakładzie karnym, wysuniętymi przez skazanego uwzględnił również, że obowiązek w zakresie zapewnienia skazanemu opieki lekarskiej spoczywa na administracji zakładu karnego, zaś decyzje podejmuje dyrektor zakładu karnego, który w tym zakresie podlega kontroli sądu penitencjarnego w trybie art. 7 kkw, sędziego penitencjarnego (art. 34 § 1 kkw), a także kontroli na podstawie art. 78 § 2 kkw. W tym trybie skazany może zgłaszać ewentualne zastrzeżenia co do opieki medycznej, jaką otrzymuje w zakładzie karnym, w tym do treści opinii o stanie jego zdrowia i kwalifikacjach wystawiającego ją lekarza. Obrońca skazanego również nie wykazał, aby jak zarzucił, pobyt skazanego w zakładzie karnym przyczyniał się do pogorszenia jego stanu zdrowia, zaś skazany nie mógł wykonywać podstawowych czynności dnia codziennego. --- STRONA 5 --- 5 Należało zatem stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest słuszne, a skazany jak i obrońca nie wykazali, aby ujawniły się podstawy do jego zmiany. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie na podstawie powołanego przepisu prawa zwalniając skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze przy uznaniu, że byłoby to dla skazanego zbyt uciążliwe.