Postanowienie II AKzw 551/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 19 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 551/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 19 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Beata Barylak-Pietrzkowska Protokolant: st. prot. sądowy Natasza Żak przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Woźniaka po rozpoznaniu w sprawie Z W skazanego z art. 244 kk i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2014 roku, sygn. akt V Kow 751/14 w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 kpk i art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw postanawia 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; 2. zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Powołanym na wstępie postanowieniem Sąd Okręgowy w Krakowie odmówił skazanemu udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z reszty pozostałej do odbycia kary pozbawienia wolności, stwierdzając brak podstaw do przyjęcia wobec skazanego korzystnej prognozy z punktu widzenia przestrzegania porządku prawnego na wolności. Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem skazany i zarzucił, że jest ono niesłuszne i krzywdzące oraz wniósł o zmianę zaskarżonego --- STRONA 2 --- 2 postanowienia i zastosowanie warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że wobec skazanego nie zachodzą podstawy do ustalenia pozytywnej prognozy kryminologiczno – społecznej, a tym samym udzielenia mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Okręgowy dostrzegł okoliczności, do których odwołał się skazany w zażaleniu, a to że podczas odbywania kary prezentuje właściwą postawę i nie sprawia kłopotów wychowawczych, karę odbywa w systemie programowego oddziaływania i realizuje właściwie opracowane zadania, nie był karny i wielokrotnie go nagrodzono. Sąd Apelacyjny wielokrotnie już jednak akcentował w swoim orzecznictwie, że podporządkowanie się regulaminowi odbywania kary nie jest wystarczającym argumentem na rzecz wcześniejszego zwolnienia skazanego. Skazany miał również rację, że od udzielenia mu przepustki, której nie wykorzystał właściwe upłynął znaczny okres, ale nie można było zgodzić się ze skazanym, że pozytywna postawa podczas osadzenia po powrocie z przepustki uzasadniała przyjęcie pozytywnej prognozy kryminologiczno − społecznej. Nie można było pominąć, na co trafnie wskazał Sąd I instancji, że w przypadku skazanego problem z nadużywaniem alkoholu był głównym powodem wejścia w konflikt z prawem. Nie mogło także ujść uwadze, że skazany przed udzieleniem przepustki w zakładzie karnym zachowywał się właściwe, a pomimo to gdy znalazł się na wolności nie potrafił powstrzymać się od nadużywania alkoholu, tym bardziej zatem nie budząca zastrzeżeń postawa skazanego w zakładzie karnym nie mogła doprowadzić do jego --- STRONA 3 --- 3 wcześniejszego zwolnienia. Trafnie także Sąd Okręgowy uwzględnił, że skazany otrzymał szansę przebywania na wolności, że odbywane obecnie kary były orzekane z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, ale skazany wszedł w konflikt z prawem i doprowadził do ich zarządzenia. Takie postępowanie skazanego po popełnieniu przestępstw, jak przyjął Sąd I instancji, nie świadczyło o skazanym pozytywnie. Niesprawdzenie się w warunkach próby zasadnie Sąd Okręgowy zinterpretował jako rokujące niekorzystnie z punktu widzenia zgodnego z prawem zachowania na wolności. W ocenie Sądu odwoławczego za celowością prowadzenia oddziaływań wychowawczych w zakładzie karnym pomimo utrzymania właściwego zachowania, przemawia okoliczność, iż w ramach IPO skazany uczestniczy w zajęciach z zakresu profilaktyki przeciwalkoholowej, których koniec jest przewidziany na wrzesień 2014 roku, co ma istotne znaczenie dla jego poprawnego funkcjonowania w przyszłości. Sąd I instancji zasadnie także postulował celowość sprawdzenia skazanego po ukończeniu tego programu w warunkach wolnościowych. Deklaracja skazanego, że nie powtórzyłby więcej tego samego błędu nie była wystarczająca dla orzeczenia zgodnie z jego wnioskiem. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie na podstawie powołanego przepisu prawa zwalniając skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze przy uznaniu, że byłoby to dla skazanego zbyt uciążliwe.