Postanowienie II AKzw 546/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 19 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 546/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 19 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Beata Barylak-Pietrzkowska Protokolant: st. prot. sądowy Natasza Żak przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Woźniaka po rozpoznaniu w sprawie A W skazanego z art. 244 kk zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 9 kwietnia 2014 roku, sygn. akt II 2 Kow 118/14 w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk i art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw postanawia 1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; 2. zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Powołanym na wstępie postanowieniem Sąd Okręgowy w Nowym Sączu odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności motywowanej ważnymi względami rodzinnymi i osobistymi. Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem obrońca skazanego i zarzucił obrazę art. 151 § 1 kkw i art. 153§ 2 kkw poprzez przyjęcie, że sytuacja rodzinna i osobista skazanego nie pozwala na przyjęcie, iż jego dalsze przebywanie w zakładzie karnym nie będzie miało ciężkich --- STRONA 2 --- 2 skutków dla rodziny skazanego, osobistych jak i zawodowych zobowiązań. W konkluzji zażalenie wniosło o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu A W przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Bochni z dnia 20 sierpnia 2013 roku sygn. akt II K 345/13 do momentu uregulowania i ustabilizowania przez skazanego zobowiązań związanych z prowadzoną przez spółkę […] sp. z o.o. z siedzibą w C koordynacją robót na terenie Niemiec, uregulowania kwestii pracowniczych oraz realizacji zamówień wobec kontrahentów, a także przekazania spraw bieżących spółki w należytym stanie zastępcy, a także do czasu uregulowania sytuacji rodzinnej i osobistej skazanego, na tyle, aby stało się możliwe jego ponowne umieszczenie w zakładzie karnym, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Nowym Sączu do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd I instancji nie dopuścił się zarzucanego naruszenia art. 153 § 2 kkw, gdy przyjął, że po stronie skazanego nie zachodzą ważne względy rodzinne, ani osobiste uzasadniające udzielenie przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności. Art. 151 § 1 kkw reguluje inną instytucję prawa karnego wykonawczego tj. odroczenie wykonania kary i nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, w konsekwencji bezzasadny był zarzut naruszenia tego przepisu przez Sąd Okręgowy. W złożonym zażaleniu obrońca potrzebę udzielenia skazanemu przerwy w karze argumentował trudną sytuacją materialną jego najbliższej rodziny, tj. żony i dwóch synów oraz względami osobistymi --- STRONA 3 --- 3 − koniecznością uregulowania spraw związanych z wykonywaną przed osadzeniem pracą zawodową. W związku z powyższym wymagało przypomnienia, że przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności jest najdalej idącą formą wstrzymania wykonania kary pozbawienia wolności, a przy tym stanowi odstępstwo od zasady bezzwłocznego i ciągłego wykonywania kary, co przemawia za ścisłym interpretowaniem przesłanek jej udzielania. Ponadto, jak trafnie zauważył Sąd Okręgowy pozbawienie wolności zawsze wywołuje negatywne następstwa w życiu osobistym, zawodowym i rodzinnym skazanego, a w szczególności ogranicza możliwość wspierania osób najbliższych, w tym poprzez łożenie na ich utrzymanie. Z uwagi na powyższe ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia w zakładzie karnym musi więc być tego rodzaju, że w żaden inny sposób niż przez udzielenie przerwy w karze nie można było im zaradzić (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 11 stycznia 2012 r. II AKzw 1397/11, LEX nr 1210840). W swoim orzecznictwie Sąd Apelacyjny od dawna przyjmuje, że dla udzielenia przerwy w karze pozbawienia wolności konieczne jest, aby względy rodzinne, uzasadniające to, nadawały się do poprawienia przez obecność skazanego i jego osobiste starania. Przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności ma bowiem zawsze charakter celowy (postanowienia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 maja 2012 r. II AKzw 411/12 OSA 2013/5/7-10 oraz z dnia 9 marca 2006 r. II AKzw 139/06, postanowieniu z dnia 13 września 2001 roku, KZS 8-9/99, poz. 61). W ustalonych w niniejszej sprawie okolicznościach należało w pełni podzielić stanowisko, jakie zajął w związku z wnioskiem skazanego Sąd I instancji uznając, że brak jest podstaw do udzielenia skazanemu --- STRONA 4 --- 4 przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności z uwagi na sytuację materialną jego rodziny jak również sprawy zawodowe skazanego Można było zgodzić się ze skarżącym, że sytuacja materialna żony skazanego pogorszyła się, ponieważ po jego osadzeniu sama utrzymuje siebie i synów. Obecność skazanego na wolności mogłaby zatem przyczynić się do poprawy materialnych podstaw egzystencji jego rodziny. Zasadnie jednak rozważając sytuację skazanego pod kątem warunków z art. 153 § 2 kkw Sąd Okręgowy uwzględnił okoliczności, że żona skazanego nie pozostała zupełnie bez pomocy. Ma zapewnione źródło dochodu, a nie wykazano, aby miała pozostawać w zagrożeniu utratą pracy, albo że korzysta z wsparcia z opieki społecznej. Może także liczyć na wsparcie rodziców, skoro mieszka wspólnie z nimi i partycypują oni w kosztach utrzymania domu. Słusznie także wskazał Sąd I instancji na posiadanie przez rodziców żony skazanego stałych źródeł dochodu w postaci emerytur i związanej z tym możliwości wspierania córki i wnuków w okresie izolacji skazanego. Doświadczenie życiowe uczy, że członkowie rodziny w trudnych sytuacjach życiowych, a w takiej znalazła się aktualnie żona skazanego, mogą liczyć na swoją pomoc. Jeśli więc bliscy skazanego mają zapewnione miejsce zamieszkania i podstawowe źródło dochodu, a żona skazanego może liczyć na pomoc swoich rodziców zasadnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w karze motywowanej sytuacją materialną rodziny. Jakkolwiek przed osadzeniem skazanego jego praca zarobkowa stanowiła główne źródło utrzymania rodziny, to brak jego pomocy na skutek osadzenia, będącego konsekwencją popełnionych przez niego przestępstw i nierespektowania warunków okresu próby, stanowi normalną konsekwencję odbywania kary --- STRONA 5 --- 5 o charakterze izolacyjnym, która dotyka wszystkich skazanych i nie mogła zostać potraktowana w realiach sprawy jako ważne względy rodzinne, o których mowa w art. 153 § 2 kkw. Sąd Okręgowy trafnie także stwierdził, że sytuacja zawodowa skazanego nie przemawiała za udzieleniem mu przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności. Słusznie zwrócono uwagę w zaskarżonym postanowieniu, że skazany był jedynie zatrudniony w spółce […] sp. z o.o., a spółka jako podmiot gospodarczy z racji swojego wewnętrznego zorganizowania, w tym posiadania zarządzających nim organów może zapewnić dalszą działalność spółki pomimo osadzenia skazanego. Stanowska tego nie podważyły generalne i gołosłowne stwierdzenia skarżącego, że skazany musi uregulować szereg pilnych kwestii związanych z prowadzeniem przez niego dwóch wielkich robót na terenie Niemiec, a charakter i rozmiar prowadzonych budów i wprowadzenie w bieżącą działalność spółki zastępcy skazanego nie jest możliwe bez jego obecności. Nasuwało się także spostrzeżenie, że skazany jest osadzony od marca 2014 roku, a skarżący nie uprawdopodobnił nawet, aby spółka nie podjęła przez ten czas decyzji co do wskazanych kontraktów handlowych. Ponadto nawet gdyby sprawy związane z prowadzonymi przez skazanego w imieniu spółki budowami, w tym przekazanie dokumentacji wymagały jego obecności, to w tym zakresie skazany może starać się o skorzystanie z przewidzianych w Kodeksie karnym wykonawczym zezwoleń na krótkotrwały pobyt na wolności (art. 91 pkt 7, art. 92 pkt 9, art. 138 § 1 pkt 7i 8, art. 141a § 1). Dowód złożony przez obrońcę skazanego przed sądem odwoławczym nie wpłynął na treść niniejszego orzeczenia. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie na podstawie powołanego przepisu prawa zwalniając skazanego od --- STRONA 6 --- 6 ponoszenia wydatków za postępowania odwoławcze przy uznaniu, że byłoby to dla skazanego zbyt uciążliwe.