Postanowienie II AKzw 545/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 19 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 545/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 19 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Beata Barylak-Pietrzkowska Protokolant: st. prot. sądowy Natasza Żak przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Woźniaka po rozpoznaniu w sprawie D W skazanego z art. 270 § 1 kk i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2014 roku, sygn. akt V Kow 294/14 w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk i art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw postanawia 1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; 2. zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze; 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata kwotę 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści gorszy), w tym podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w II instancji. Uzasadnienie Powołanym na wstępie postanowieniem Sąd Okręgowy w Krakowie odmówił skazanemu udzielenia w trybie art. 153 § 1 kkw przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności motywowanej stanem zdrowia skazanego. --- STRONA 2 --- 2 Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem obrońca skazanego i w oparciu o art. 438 pkt 2 kpk zarzucił obrazę art. 4 kpk w zw. z art. 7 kpk w zw. z art. 92 kpk polegającą na nieuwzględnieniu okoliczności ujawnionych w toku postępowania przemawiających za merytorycznie pozytywnym rozstrzygnięciem wniosku skazanego. W konkluzji zażalenie wniosło o udzielenie skazanemu przerwy w odbywanej karze, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krakowie. Sąd Apelacyjny zważył, co na następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Na podzielenie zasługiwało stanowisko Sądu I instancji odnośnie do braku podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności z uwagi na stan jego zdrowia. Przede wszystkim, w aktualnym stanie prawnym udzielenie przerwy w odbywaniu kary ze względu na stan zdrowia skazanego jest możliwe tylko w wypadkach określonych w art. 150 §1 i § 2 k.k.w. w zw. z art. 153 § 1 k.k.w., tj. w sytuacjach, w których skazany cierpi na taką chorobę somatyczną lub psychiczną, że jego pobyt w zakładzie karnym stanowi zagrożenie dla jego życia albo powoduje poważne niebezpieczeństwo dla jego zdrowia. Zatem udzielenie przerwy w karze będzie uzasadnione tylko wówczas, gdy choroba, na którą cierpi skazany, nie może być, najczęściej z braku odpowiednich środków lub warunków, leczona w ramach więziennej służby zdrowia, a przebywanie skazanego w warunkach izolacji będzie zagrażało w związku z tym jego życiu lub powodowało dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo. Rozważając wniosek skazanego Sąd I instancji zasadnie odwołał się do treści dołączonych do akt opinii o stanie zdrowia skazanego z dnia 19.02.2014 r. oraz z dnia 13.03.2014 r. wydanych przez uprawnionego --- STRONA 3 --- 3 lekarza Ambulatorium Aresztu Śledczego w K, z których treści wynika, że u skazanego stwierdzono stan po urazie wielonarządowym w 2012 r. oraz stan po splenektomii w wywiadzie. Jednocześnie zapewniono w przedmiotowych opiniach, że obecny stan zdrowia skazanego jest dobry, a pobyt w warunkach zakładu karnego nie stanowi zagrożenia dla jego zdrowia lub życia. Słusznie także zwrócił uwagę Sąd Okręgowy, że jak wskazano w opinii o stanie zdrowia skazanego, odwołując się z kolei do dokumentacji medycznej skazanego, obecnie brak jest przesłanek do usunięcia śruby. Ponadto Sąd Okręgowy uwzględnił, że skazany był konsultowany chirurgicznie i zlecono konsultację ortopedyczną w sierpniu 2014 roku. Sąd Okręgowy trafnie także podkreślił, że mimo wykonania u skazanego zabiegu operacyjnego w marcu 2012 r. i posiadania przez skazanego skierowania, aż do osadzenia w zakładzie karnym w październiku 2013 r. skazany nie zgłosił się na rekonsultację. Sąd Okręgowy zweryfikował zatem możliwość nieprzerwanego odbywania przez skazanego kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym w kontekście stanu jego zdrowia, w tym możliwość zapewnienia skazanemu odpowiedniego leczenia i nie stwierdził zagrożenia dla życia lub zdrowia skazanego w znaczeniu art. 150 kkw w sytuacji dalszego pozostawania w osadzeniu. Skarżący zakwestionował ustalenia powyższej opinii i podniósł, że pobyt skazanego w izolacji prowadzi do pogarszania się stanu zdrowia skazanego, zarzucił także, iż wnioski sformułowane przez badających skazanego lekarzy nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu zdrowa skazanego, który jest zły, nie przedstawił jednak żadnego dokumentu potwierdzającego jego stanowisko, którego także szerzej nie uargumentował. Odmienne, gołosłowne zapatrywanie skarżącego o występowaniu przeszkód w odbywaniu przez skazanego --- STRONA 4 --- 4 kary pozbawienia wolności z uwagi na stan zdrowia pozostawało bez wpływu na zaskarżone postanowienie. Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że Sąd I instancji kierując się brzmieniem art. 153§ 1 kkw w zw. z art. 150§ 1 kkw prawidłowo ocenił, iż aktualnie nie było podstaw do ustalenia, że skazany nie może przebywać w warunkach izolacji. Wykazano bowiem, że może on – wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego − odbywać karę pozbawienia wolności i nie jest konieczny jego pobyt na wolności. Tym samym Sąd I instancji trafnie uznał, że przypadłości skazanego nie są tego rodzaju, aby wykluczały jego pobyt w zakładzie karnym. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie na podstawie powołanego przepisu prawa zwalniając skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze przy uznaniu, że byłoby to dla skazanego zbyt uciążliwe. Jednocześnie na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze, § 15 pkt 1, § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1348 z uwzględnieniem zmiany z dnia 27.10.2005r. - Dz. U. z 31.10.2005r. nr 219 poz. 1872) zasądził Sąd Apelacyjny koszty pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu (w uwzględnieniu stawki podatku od towarów i usług).