Postanowienie II AKzw 537/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 19 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 537/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 19 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Beata Barylak-Pietrzkowska Protokolant: st. prot. sądowy Natasza Żak przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Woźniaka po rozpoznaniu w sprawie M H skazanego z art. 178a § 1 kk i inne zażalenia wniesionego przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 24 kwietnia 2014 roku, sygn. akt III Kow 631/14 w przedmiocie udzielenia dalszej przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Tarnowie. Uzasadnienie Powołanym na wstępie postanowieniem Sąd Okręgowy w Tarnowie udzielił skazanemu dalszej przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności tj. do dnia 25 sierpnia 2014 roku, ponieważ ustalił, że skazany dotychczasowy okres przerwy wykorzystał właściwie i wymaga nadal leczenia okulistycznego na wolności. Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem prokurator i w oparciu o art. 438 pkt 4 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw zarzucił rażąco niesłuszne zastosowanie środka prawnego w postaci dalszej przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. --- STRONA 2 --- 2 Zażalenie wniosło o zmianę zaskarżonego postanowienia i odmówienie wnioskowi skazanego M H o udzielenie dalszej przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. W dniu 16 maja 2014 roku do Sądu Apelacyjnego wpłynęło pismo skazanego, w którym przedstawił swoją sytuację zdrowotną i wniósł o uwzględnienie przy rozstrzygnięciu treści opinii wydanej przez lekarza specjalistę chorób oczu A B, który zaakcentował, że główną przyczyną choroby skazanego jest życie w stresie i skoki ciśnienia tętniczego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie okazało się o tyle skuteczne, że doprowadziło do uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Tarnowie. Argumenty przedstawione przez prokuratora w środku odwoławczym wymagają zweryfikowania i w konsekwencji obecnie nie można było stwierdzić, czy podważyły wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko, że charakter rozpoznanego u skazanego schorzenia i potrzeba kontynuowania leczenia okulistycznego na wolności uzasadniały udzielenie skazanemu dalszej przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności. Z opinii okulistycznej z dnia 23 sierpnia 2013 roku znajdującej się w aktach sprawy III Kow 796/13 (stanowiącej podstawę udzielenia skazanemu przerwy w karze) wynika, że u skazanego rozpoznano centralną surowiczą choroideretinopatię (CRS) obustronną powodującą obniżenie ostrości wzroku i stwierdzono, że choroba ta może spowodować poważne niebezpieczeństwo w znaczeniu art. 150 § 2 kkw, a skazany powinien być diagnozowany, leczony i monitorowany w warunkach wysokospecjalistycznego szpitala wolnościowego. Jednocześnie w ocenie biegłego czas trwania przeszkody w odbywaniu przez skazanego kary pozbawienia wolności oceniono na okres miesiąca. --- STRONA 3 --- 3 Sąd I instancji zasadnie uwzględnił, że skazany w sposób właściwy wykorzystał dotychczasowy okres udzielonej mu przerwy w karze. Skarżący także nie zakwestionował ustalenia, że skazany w okresie przerwy pozostaje w leczeniu okulistycznym, która to okoliczność znajduje potwierdzenie w przedstawionych przez skazanego dokumentach. Nie można było jednak zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, jakoby sama ta okoliczność uzasadniała udzielenie skazanemu dalszej przerwy w karze pozbawienia wolności. Jest zrozumiałe, że skazany obawia się pogorszenia wzroku, zwłaszcza że z dokumentacji medycznej zawartej w aktach sprawy (III Kow 796/13) wynika, iż rozpoznane u skazanego schorzenie ma charakter postępujący i wymaga systematycznego przyjmowania leków, co uzasadnia zweryfikowanie wyrażanych przez niego obaw o stan zdrowia w razie osadzenia w zakładzie karnym. W pierwszej kolejności, tj. przed podjęciem decyzji w przedmiocie dalszej przerwy w karze należałoby zatem zbadać możliwość zapewnienia skazanemu leczenia w warunkach izolacji. Nie można było pominąć, że w aktualnym stanie prawnym udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności z uwagi na stan zdrowia skazanego może nastąpić tylko w warunkach art. 150 § 1 kkw, a Sąd I instancji nie zbadał, czy te warunki nadal pozostały spełnione. Skarżący przedwcześnie wprawdzie stwierdził, że dotychczasowy okres przerwy, jakiej udzielono skazanemu był wystarczający, aby zakończyć u skazanego proces diagnostyki i wskazał, że nie ma przeszkód, aby został dowieziony z zakładu karnego na wyznaczone badanie w Uniwersyteckim Centrum Okulistyki i Onkologii w K. Niemniej podniesione powyżej argumenty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia i wymagają zbadania. W tym kontekście Sąd odwoławczy miał także na uwadze, że już poprzednio Sąd Okręgowy --- STRONA 4 --- 4 udzielając skazanemu dalszej przerwy w karze (postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 20 grudnia 2013 roku III Kow 2066/13) dostrzegał celowość rozważenia zwrócenia się do biegłych o ocenę możliwości odbywania przez skazanego kary pozbawienia wolności, ale dowodu takiego nie przeprowadził. Jednocześnie nadal w zaskarżonym postanowieniu postulował celowość zbadania stanu zdrowia skazanego pod kątem art. 150 § 1 kkw przez biegłych. Dowód taki należało uznać za konieczny do przeprowadzenia w niniejszej sprawie także z tego powodu, że jak już zasygnalizowano powyżej w opinii okulistycznej (która była podstawą udzielenia skazanemu pierwszej przerwy w karze) czasokres przeszkody w odbywaniu kary pozbawienia wolności przez skazanego określono na miesiąc, a pomimo iż obecnie Sąd I instancji orzekał o ponownym udzieleniu skazanemu dalszej przerwy w karze nie badał, czy taka przeszkoda nadal występuje po stronie skazanego, a tym samym czy zachodzą warunki z art. 150 § 1 kkw. Ponadto we wnioskach końcowych opinii okulistycznej z dnia 23 sierpnia 2013 roku podniesiono, że co do ewentualnego przedłużenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności w związku z leczeniem okulistycznym powinien wypowiedzieć się lekarz pochodzący z wysokospecjalistycznego ośrodka klinicznego, w którym skazany będzie poddany diagnostyce, terapii i monitorowaniu ewentualnego ustępowania zmian. Prokurator podważając celowość udzielenia skazanemu dalszej przerwy w karze słusznie zwrócił uwagę na wyrażony przez skazanego podczas posiedzenia przed Sądem I instancji pogląd, że spodziewa się, iż nadal będzie leczony ambulatoryjnie, co mogłoby wskazywać, jak zasugerował skarżący, że takie leczenie może być kontynuowane w zakładzie karnym. Wbrew zapatrywaniu autora zażalenia w ocenie Sądu odwoławczego Sąd Okręgowy nie mógł jednak opierać rozstrzygnięcia --- STRONA 5 --- 5 na oświadczeniu skazanego, że spodziewa się, iż konsultacja, na którą oczekuje będzie prowadziła jedynie do leczenia ambulatoryjnego i ewentualnego podawania zastrzyków (k. 12) i odmówić skazanemu udzielenia dalszej przerwy w karze. Trafnie dostrzegł Sąd I instancji potrzebę zweryfikowania na podstawie opinii biegłych stanu zdrowia skazanego w kontekście możliwości odbywania kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym. Nawet jeśli istotnie okazałoby się, że skazany z uwagi na charakter schorzenia jak uważał prokurator aktualnie może być leczony tylko farmakologicznie, to niezbędne będzie zbadanie, czy takie leczenie jak na wolności może mu zostać zapewnione w warunkach zakładu karnego. Uchybienie Sądu I instancji polegało, zatem na tym, że udzielił skazanemu dalszej przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności bez uzyskania takiej opinii. W niniejszej sprawie nie można było również pominąć, że skazany ubiegając się o udzielenie przerwy w karze zarzucał, że w zakładzie karnym nie otrzymywał koniecznych w jego sytuacji zdrowotnej leków, a te dostarczane przez rodzinę nie były mu przekazywane, wskazywał także, iż grozi mu całkowita utrata wzroku, co uniemożliwi mu powrót do pracy zawodowej. Także w tym aspekcie sprawa domaga się zbadania przed wydaniem rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutowi skarżącego konieczność sprawowania opieki nad matką skazanego była podstawą do udzielenia skazanemu dalszej przerwy w karze (postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 20 grudnia 2013 roku III Kow 2066/13). O ile jednak można było zgodzić się z Sądem Okręgowym, że przebywając na wolności skazany może udzielić wsparcia matce, to przed udzieleniem skazanemu dalszej przerwy w karze z tego powodu należałoby zbadać czy sytuacja życiowa matki skazanego wyczerpuje dyspozycje art. 153 § 2 kkw. --- STRONA 6 --- 6 Z podanych powyżej powodów zaskarżone postanowienie należało uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy dopuści zatem dowód z opinii biegłego specjalisty chorób oczu Uniwersyteckiego Centrum Okulistyki i Onkologii w K i ustali sytuację skazanego pod kątem art. 150 kkw, zwróci się także do zakładu karnego i zweryfikuje naprowadzone powyżej, a zgłaszane przez skazanego (także w piśmie z dnia 16 maja 2014 roku − data wpływu) okoliczności co do przeszkód w zapewnieniu mu w warunkach osadzenia leczenia farmakologicznego niezbędnego w związku z rozpoznanym u niego schorzeniem, a następnie podejmie odpowiednie postanowienie. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie na podstawie powołanego przepisu prawa,