Postanowienie II AKzw 532/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 15 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 532/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 15 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Paweł Anczykowski Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Barbary Jasińskiej po rozpoznaniu w sprawie D S s. T skazanego z art. 282 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 10 kwietnia 2014 roku, sygn. akt III Kow 365/14 w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. postanawia I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Tarnowie odmówił udzielenia skazanemu D S przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, że nie istnieją żadne ważne względy rodzinne, które uzasadniałyby udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Konkubina --- STRONA 2 --- 2 skazanego, wraz z dzieckiem, ma zapewnione miejsce zamieszkania oraz wsparcie ze strony swojej matki i matki skazanego. Konkubina skazanego może też – z uwagi na uzyskiwaną pomoc – starać się o podjęcie pracy. Dodał Sąd I instancji, że skazany nie daje gwarancji właściwego wykorzystania okresu przerwy, a to ze względu na przestępstwa, których się dopuszczał oraz doprowadzenie do zarządzenia wykonania uprzednio warunkowo zawieszonych kar. Postanowienie to zaskarżył obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niezasadnym przyjęciu, że sytuacja bliskich skazanego nie uzasadnia udzielenia mu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że brak jest podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Konkubina i dziecko skazanego posiadają miejsca zamieszkania, uzyskują też wsparcie finansowe od rodziny. Konkubina skazanego jest nadto wprawdzie osobą bezrobotną, ale może podjąć pracę – w tym celu uczestniczy zresztą w organizowanych przez urząd pracy kursach. Z wywiadu środowiskowego wynika też, że zamieszkuje z matką, która jest na emeryturze, w związku z czym ma możliwość zaopiekowania się dzieckiem. Trafnie zatem Sąd Okręgowy uznał, że bliscy skazanego nie znajdują się obecnie w sytuacji, w której pomoc z jego strony byłaby im niezbędna. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że skazany nie uprawdopodobnił, że w okresie przerwy mógłby rzeczywiście podjąć pracę. Nie wykazał w szczególności, że ma możliwość powrotu do zakładu pracy, w którym był zatrudniony przed osadzeniem. Nie można --- STRONA 3 --- 3 zatem przyjąć, że skazany rzeczywiście w okresie przerwy podjąłby pracę i zdołał zabezpieczyć finansowo swoich bliskich na czas dalszego odbywania przez siebie kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na wrzesień 2016 r. Skoro nie istnieją unormowane w art. 153 § 2 k.k.w. przesłanki udzielenia przerwy w odbywaniu kary – w postaci ważnych względów natury rodzinnej – to bezprzedmiotowe jest rozważanie czy skazany daje gwarancję zrealizowania celów przerwy. Niemniej jednak zauważyć należy, że skazany był poszukiwany listem gończym, w związku z czym ocena Sądu I instancji, że gwarancji takowych brak z pewnością nie może zostać uznana za bezpodstawną. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Skazanego zwolniono od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze ponieważ ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.