Postanowienie II AKzw 531/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi-II Wydział Karny w skła

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 531/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi - II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : Sędzia SA Izabela Dercz Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Olszycka-Słoka przy udziale M. C. - Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi po rozpoznaniu w sprawie P. K. skazanego z art. 280 § 2 kk i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 1 kwietnia 2014r. w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 kpk p o s t a n a w i a : utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Zażalenie nie jest zasadne. Argumentacja przedstawiona przez skarżącego nie jest tego rodzaju aby skutkowała zmianą bądź uchyleniem zaskarżonego orzeczenia. Sąd I instancji uwzględnił już w całości postawę skazanego w trackie odbywania kary i ocenił poczynione przez niego postępy w resocjalizacji. Ponadto wskazana okoliczność nie jest jedyną przesłanką składającą się na kształt prognozy kryminologiczno-społecznej. W ocenie sądu odwoławczego premiowaniu skazanego decyzją o warunkowym przedterminowym zwolnieniu sprzeciwiają się także jego właściwości i warunki osobiste (a zwłaszcza fakt, że jest on osobą uprzednio wielokrotnie karaną, która otrzymała już szansę w postaci warunkowego zwolnienia, jednak szansy tej nie wykorzystała), postawa po popełnieniu przestępstwa i nie stawienie się do odbycia kary, jak również okoliczności i wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu oraz działanie w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk. Powyższe fakty uzasadniają konieczność kontynuowania procesu resocjalizacji skazanego w warunkach izolacji penitencjarnej, bowiem aktualnie nie stwarza on gwarancji, że mimo nie odbycia kary w całości, na wolności będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. Natomiast chęć powrotu do rodziny i podjęcia zatrudnienia na wolności – w świetle art. 77 § 1 kk – nie może przesądzać o udzieleniu skazanemu dobrodziejstwa, o które wnosi. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.