Postanowienie II AKzw 528/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 15 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 528/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 15 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Paweł Anczykowski Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Barbary Jasińskiej po rozpoznaniu w sprawie S K s. Z skazanego z art. 207 § 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 15 kwietnia 2014 roku, sygn. akt III Kow 436/14 w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na wykonywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego postanawia I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Tarnowie odmówił udzielenia skazanemu S K zezwolenia na wykonywanie w systemie dozoru elektronicznego kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej wobec niego wyrokiem Sądu --- STRONA 2 --- 2 Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy z dnia 26.02.2013 r. sygn. akt II K 1336/12/K. W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, że skazany odbywa karę za znęcanie się nad żoną, z którą mieszkałby w czasie odbywania kary w SDE. Ma nadto poważne problemy z nadużywaniem alkoholu, w związku z czym w ocenie Sądu I instancji nie można przyjąć, że sprostałby wymogom odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego. Postanowienie to zaskarżył skazany podnosząc, że nie zgadza się z uzasadnieniem Sądu I instancji, w okresie dozoru chce podjąć leczenie psychiatryczne, które zalecili mu biegli psychiatrzy. Wniósł o pozytyw- ne rozpatrzenie jego zażalenia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Brak jest podstaw do udzielenia skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, gdyż cele kary nie mogą być spełnione poprzez odbywanie jej w tym systemie. Jak wynika z opinii penitencjarnej skazany wobec popełnionego na szkodę żony przestępstwa jest całkowicie bezkrytyczny i to ją obciąża winą za swoje osadzenie. Oznacza to, że skazany nie zrozumiał jeszcze naganności swojego postępowania i tylko realna dolegliwość w postaci osadzenia go w zakładzie karnym może przekonać go do zmiany swojego postępowania. Co więcej, skazany jest osobą uzależnioną od alkoholu i w stosun- ku do swojego uzależnienia również nie przejawia właściwego osądu, skoro na posiedzeniu Sądu I instancji stwierdził, że „nie ma już żadnych problemów z alkoholem” pomimo tego, że nie przeszedł żadnej terapii w tym zakresie. Skazany winien uzyskać większy wgląd w swoje uzależnienie, być może też ukończyć odpowiednie zajęcia przeznaczone --- STRONA 3 --- 3 dla osób uzależnionych od alkoholu. Oczywiste jest przy tym, że oddziaływania takie skuteczniejsze będą, gdy skazany przebywa w zakładzie karnym, gdzie nie ma kontaktu z alkoholem. Od razu należy tu dodać, że postulowane przez skazanego leczenie psychiatryczne nie jest możliwe w ramach dozoru elektronicznego, do którego istoty należy to, że skazany przebywa w miejscu zamieszkania, nie zaś w jednostce leczniczej. Trafnie również Sąd I instancji zwrócił uwagę, że skazany powróci do domu, w którym zamieszkuje wraz z żoną, która była ofiarą popełnionego przez niego przestępstwa. W sytuacji, gdy skazany wobec popełnionego przestępstwa jest bezkrytyczny, podobnie jak wobec swojego uzależnienia od alkoholu, a nadto nie był sprawdzany w systemie przepustkowym nie można zasadnie przyjąć, iż jego zachowanie w stosunku do żony ulegnie poprawie. Niewątpliwie zaś jednym z celów wykonywania kary – zwłaszcza w przypadku przestępstw skierowanych przeciwko najbliższym – jest ochrona potencjalnej ofiary. Wykonywanie kary w SDE – w sytuacji braku postępów resocjalizacyjnych skazanego – narażałoby zaś żonę skazanego na to, że powtórnie stanie się ona ofiarą przestępstwa popełnionego przez skazanego. Z uwagi na powyższe zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. Skazanego zwolniono od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze uznając, że ze względu na jego sytuację finansową ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.