Postanowienie II AKzw 526/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 526/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marek Długosz Protokolant: st. prot. sądowy Natasza Żak przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Barbary Jasińskiej po rozpoznaniu w sprawie S G skazanego z art. 177 § 2 k.k. zażaleń wniesionych przez skazanego oraz obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 10 kwietnia 2014 roku, sygn. akt III Kow 368/14 w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. i art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych, 40/100), w tym podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, III. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. --- STRONA 2 --- 2 U z a s a d n i e n i e Powołanym postanowieniem Sąd Okręgowy w Tarnowie odmówił udzielenia skazanemu S G przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli: S G oraz jego obrońca. W osobiście złożonym zażaleniu skazany zarzucił, że w zakładzie karnym w ogóle nie otrzymuje leczenia, więzienna służba medyczna uważa, że osoby osadzone udają choroby, a w rzeczywistości są zdrowe. S G wskazał, że został ukarany dyscyplinarnie za odmowę przyjęcia insuliny, w sytuacji, gdy stanowiło to zagrożenie dla jego zdrowia. Skazany zarzucił, że lekarz w zakładzie karnym zaleca mu stosowanie insuliny w sposób nieprawidłowy. Skazany podniósł także, że nie miał spotkania z diabetologiem. Obrońca skazanego zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, że choroba w postaci cukrzycy i konieczność jej leczenia nie uzasadniają udzielenia przerwy w karze pozbawienia wolności, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że skazany nie ma zapewnionej odpowiedniej opieki medycznej w zakładzie karnym w związku z chorobą, a jedynie podjęcie leczenia na wolności, poza zakładem karnym spowoduje osiągnięcie odpowiednich efektów medycznych. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza sądowego z zakresu diabetologii – na okoliczność ustalenia stanu zdrowia skazanego, możliwości odbywania kary w warunkach zakładu karnego. W konkluzji obrońca skazanego wniósł o zmianę zaskarżonego --- STRONA 3 --- 3 postanowienia poprzez udzielenie skazanemu S G przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje: Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 153 § 1 k.k.w. w zw. z art. 150 § 1 k.k.w. sąd penitencjarny udziela przerwy w wykonaniu kary w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie tej kary do czasu ustania przeszkody. Zgodnie natomiast z art. 150 § 2 k.k.w. za „ciężką chorobę” uznaje się taki stan skazanego, w którym umieszczenie go w zakładzie karnym może zagrażać życiu lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo. Należy podzielić stanowisko Sądu Okręgowego, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że u S G występuje ciężka choroba w rozumieniu art. 150 § 2 k.k.w. Trafnie Sąd I instancji oparł się w tym zakresie na treści opinii o stanie zdrowia osoby pozbawionej wolności z dnia 12 marca 2014 roku (k. 19), zgodnie z którą u S G rozpoznano cukrzycę typu I-go, retinopatię obuoczną oraz bielactwo, a z uwagi na powyższe schorzenia skazany może być leczony w zakładzie karnym. Należy wskazać, że zarzuty skarżących dotyczące nieprawidłowego leczenia S G w warunkach zakładu karnego oparte są jedynie na subiektywnym przekonaniu samego skazanego w tym zakresie, które nie znajduje jednak uzasadnienia w aktach sprawy. Jak wynika z akt osobowych skazanego odmawiał on przyjmowania posiłków oraz insuliny. Sam skazany przyznaje, że próbuje sam sobie zmniejszać jej dawki, gdyż uważa, że są one za wysokie. Jednocześnie z akt skazanego wynika, że we wcześniejszym okresie odbywania kary odmawiał współpracy z więzienną służbą medyczną, nie zgodził się na pobyt w szpitalu w Areszcie Śledczym, w związku z czym ustalenie --- STRONA 4 --- 4 prawidłowych dawek insuliny było utrudnione. Postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 24 stycznia 2014 roku, sygn. akt II AKzw 50/14, utrzymano w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie w przedmiocie orzeczenia o wykonaniu wobec skazanego niezbędnych zabiegów lekarskich dla ratowania jego życia i zdrowia, z uwagi na odmowę przez S G przyjmowania posiłków, podawania insuliny i dokonywania pomiarów glikemii. W świetle powyższych okoliczności należy uznać, że to brak współdziałania ze strony skazanego stanowi przyczynę utrudnień w prawidłowym leczeniu farmakologicznym jego schorzeń. Brak natomiast podstaw do przyjęcia, że S G otrzymuje ze strony służb zakładu karnego niewłaściwą pomoc medyczną. Wbrew zarzutom obrońcy skazanego nie zachodzi w niniejszej sprawie potrzeba powoływania biegłego z zakresu diabetologii. Jak wielokrotnie wskazywał tutejszy Sąd Apelacyjny nie jest powinnością sądu wykazywać specjalistycznymi badaniami bezpodstawność każdej wątpliwości co do stanu zdrowia skazanych na pozbawienie wolności, jaka zostanie zgłoszona, by uniknąć odbycia zasłużonej kary. W niniejszej sprawie informację co do stanu zdrowia S G oraz możliwości w zakresie leczenia jego schorzenia w warunkach zakładu karnego przedstawia opinia sporządzona przez Kierownika Ambulatorium Zakładu Karnego w T. Zgodnie z treścią § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 czerwca 2012 roku w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych przez podmioty lecznicze dla osób pozbawionych wolności (Dz.U.2012, poz. 738), opinię o stanie zdrowia osoby pozbawionej wolności sporządza lekarz podmiotu leczniczego. Jeśli nie ma podstaw do kwestionowania rzetelności tego zaświadczenia albo potrzeby dokładniejszego zbadania stanu zdrowia skazanego poprzez opinię biegłego odpowiedniej specjalności, to zaświadczenie takie jest wystarczające, by ocenić stan zdrowia skazanego (zob. --- STRONA 5 --- 5 postanowienie tutejszego Sądu z dnia 19 maja 2006 roku, sygn. akt II AKzw 321 2006, KZS 5/06 poz. 44). Korzystanie z opinii biegłych nie jest działaniem rutynowym w odniesieniu do orzeczeń więziennej służby zdrowia, toteż bez uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości tego orzeczenia nie dopuszcza się dowodu z opinii tych biegłych (zob. postanowienie tut. Sądu z dnia 13 listopada 2001 roku, sygn. akt II AKzw 431/01, KZS 11/01 poz. 33). Trafnie uznał Sąd Okręgowy, że powołana powyżej informacja o stanie zdrowia skazanego przedstawiona przez lekarza więziennej służby zdrowia w sposób pełny i rzetelny obrazuje stan zdrowia S G. W chwili obecnej brak jest podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w karze ze względów zdrowotnych. Rozważanie w okolicznościach niniejszej sprawy, czy skazany daje gwarancje właściwego wykorzystania przerwy uznać należy zatem za bezprzedmiotowe. Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia, zwalniając S G od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze przy uznaniu, że ich uiszczenie byłoby dla skazanego zbyt uciążliwe. Jednocześnie na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze zasądził Sąd Apelacyjny na rzecz obrońcy koszty pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu (z uwzględnieniem stawki podatku od towarów i usług).