Postanowienie II AKzw 522/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 30 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 522/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 30 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Tadeusz Tokarski Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Krzysztofa Knapika po rozpoznaniu w sprawie G G skazanego z art. 178a§1 kk zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 9 kwietnia 2014 roku, sygn. akt III Kow 442/14 w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 §1 kpk i art. 624 §1 kpk w zw. z art. 1 §2 kkw w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego postanawia 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, 2. zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Powołanym na wstępie postanowieniem Sąd Okręgowy w Tarnowie, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego odmówił udzielenia skazanemu --- STRONA 2 --- 2 zezwolenia na odbycie w systemie dozoru elektronicznego kary pozbawienia wolności orzeczonej w wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie w sprawie II K 864/11. Zdaniem Sądu I instancji skazany nie zasługuje na dobrodziejstwo odbywania kary w systemie elektronicznym, gdyż popełnienie przez niego w okresie próby kolejnego i znacznie poważniejszego przestępstwa nie pozwalało na przyjęcie, że odbycie przez skazanego kary w systemie dozoru elektronicznego będzie wystarczające dla osiągnięcia celów tej kary. Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem skazany, który nie sformułował zarzutów i wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. W uzasadnieniu wskazał, że jest jedynym żywicielem rodziny i osadzenia spowoduje utratę pracy zarobkowej. Zapewnił także, iż nie jest zdemoralizowany, rozwiązał problem, jaki miał z nadużywaniem alkoholu i cały czas uczęszcza na terapię oraz prowadzi spokojny tryb życia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Z art. 6 ust. 1 ustawy o dozorze elektronicznym wynika, iż prócz spełnienia wymogów formalnych podstawowe znaczenie dla udzielenia zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego ma ustalenie, że rygory związane z tym dozorem będą wystarczającą dolegliwością, aby osiągnięte zostały cele wychowawcze i zapobiegaw- cze kary, tzn. wyrobione zostało u skazanego przekonanie o koniecz- ności przestrzegania porządku prawnego. Osiągnięte winny być również cele kary związane z kształtowaniem porządku prawnego społeczeństwa. Niewątpliwe zatem z formy odbywania kary pozbawienia wolności, jaką jest system dozoru elektronicznego nie powinny korzystać osoby, które swoim zachowaniem wykazują daleko posunięte --- STRONA 3 --- 3 lekceważenie dla podstawowych reguł porządku prawnego. W przypad- ku takich osób z góry bowiem można przyjąć, że dozór elektroniczny będzie niewystarczający dla osiągnięcia celów kary. Ocenę Sądu I instancji, wedle której odbywanie przez skazanego kary w systemie dozoru elektronicznego nie będzie wystarczające dla osiągnięcia celów tej kary, należało uznać za prawidłową. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż skazany wykazał niepoprawność w kwestii przestrzegania porządku prawnego. Jak odnotował Sąd I instancji, skazany otrzymał szanse przebywania na wolności, pomimo iż popełnił przestępstwo, jednak orzeczona kara o charakterze nieizolacyjnym nie zdołała zapobiec kolejnemu naruszeniu przez skazanego porządku prawnego. Co więcej, nowe przestępstwo skazany nie tylko popełnił w okresie próby, ale było to przestępstwo poważniejsze (wspólnie w porozumieniu z innymi dwoma osobami (w tym osobą, co do której zachodziły warunki z art. 64 § 1 kk) w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności grozili pokrzywdzonemu pozbawieniem życia i uszko- dzeniem ciała jego i osób mu najbliższych, stosowali przemoc polegającą na przytrzymywaniu i przeszukiwaniu jego odzieży, uwzięli go w samochodzie). Okoliczności popełnienia przestępstwa nie świadczą o tym, aby skazany był osobą niezdemoralizowaną i nie utrzymywał kontaktów z osobami ze środowisk kryminogennych. Owa niepoprawność skazanego stanowi zatem dostateczny powód, by odmówić jego wnioskowi. Nie można było zgodzić się ze skarżącym, jakoby posiadanie rodziny i groźba utraty pracy zarobkowej powinny zaważyć na uwzględnieniu jego wniosku. Sąd I instancji trafnie wskazał, że pomimo posiadania rodziny skazany ponownie naruszył porządek prawny i w realiach sprawy przekonująco wywiódł, że taka decyzja nie byłaby zasadna wobec skazanego. --- STRONA 4 --- 4 Nie można także było zgodzić się ze skarżącym, że za udzieleniem żądanego zezwolenia miałoby przemawiać uporanie się z problemem alkoholowym. Sąd I instancji nie motywował odmowy udzielenia skazanemu zezwolenia nadużywaniem przez niego alkoholu. W realiach sprawy nie można było zatem przyjąć, aby wykonywanie kary pozbawienia wolności we wskazanym systemie spełniło cele tej kary. Rację miał Sąd Okręgowy, gdy przyjął, że skazany nie daje należytych gwarancji, że przebywając na wolności będzie w stanie wytrwać w przestrzeganiu prawa. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, zwalniając jednocześnie skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze z uwagi na to, iż ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.