Postanowienie II AKzw 522/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 20 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydzial

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 522/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 20 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego Ł. B. syna B. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2014r. (sygn. akt V Kow 5/14/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 25 lutego 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 5/14/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił Ł. B. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż nie zachodzą powołane we wniosku powody do skorzystania przez skazanego z tej instytucji. Najbliżsi skazanego posiadają bowiem środki utrzymania. Do opieki nad babcią i matką skazanego zobowiązane są - tak samo jak skazany - jego dwie siostry. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany. Podkreślił, że do czasu osadzenia sprawował wyłączną opiekę nad babcią i matką. W opinii skarżącego, za niewystarczającą należy uznać udzielaną im obecnie pomoc opiekunki 1 --- STRONA 2 --- środowiskowej. Siostry i ojciec skazanego nie są zaś w stanie świadczyć pomocy z uwagi na własne zobowiązania rodzinne sióstr, a w przypadku ojca – chorobę alkoholową i problemy zdrowotne. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie Ł. B. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku Ł. B. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Nie można tracić z pola widzenia, że skazany nie jest jedyną osobą, która może udzielić pomocy babci i matce. Obecnie korzystają one ze wsparcia opiekunki środowiskowej w zakresie wystarczającym do niezbędnej egzystencji. Nadto skazany posiada dwie siostry. Wprawdzie obecnie posiadają one własne zobowiązania rodzinne, a jedna z nich nie przebywa na terenie Polski, jednakże fakt ten nie zwalnia ich z konieczności wspierania najbliższych. Obowiązek ten ciąży na dzieciach na podstawie art. 87 k.r.io. Realizacja działań w tym zakresie nie jest kwestią woli lecz zobowiązania, od wypełnienia którego zwolnić mogłaby jedynie uzasadniona niemożność świadczenia wsparcia. Za taką okoliczność nie można uznać zamieszkiwania poza granicami kraju lub trudności w pogodzeniu obowiązków rodzinnych. Jeśli zaś siostry skazanego nie chcą wspierać matki i babci osobiście, powinny one udzielić im pomocy materialnej. W świetle powyżej opisanego położenia rodzinnego, podzielić należy zatem stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody udzielenia skazanemu Ł. B. przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. 2 --- STRONA 3 --- Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie. 3